บทที่ 1994

นางโบกไม้โบกมือ พวกของชิงอีจึงขึ้นหน้ามาขวางให้พวกเขาถอยออกไป

ท่าทางขององครักษ์จวนอ๋อง เหล่าว่านเองก็ไม่กล้าจะไปหาเรื่องด้วย

หลังจากเดินไป เสี่ยวเฉิงดูโกรธหน่อยๆ

"ลุงเหล่าว่าน ดูสิครั้งนี้ดันไปฟังลวี่กั่วพูดจาไร้สาระ ถ้าไม่ไปเชื่อคำว่าร้ายพระชายาของนาง พระชายาคงจะบอกวิธีทำปูยักษ์พวกนั้นแล้ว"

"ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่พระชายาจะแตกต่างกับที่ลวี่กั่วพรรณนาไว้แบบนี้ ครั้งนี้โดนนังลวี่กั่วหลอกเข้าแล้วจริงๆ"

เหล่าว่านเองก็โกรธขึ้นมา

"พรุ่งนี้พวกเขาจะขึ้นยอดเขาโยวชิง ลวี่กั่วจะต้องไปบอกคนข้างกายเจ้าอารามเพื่อว่าร้ายพระชายาแน่" เสี่ยวเฉิงเอ่ยขึ้น

"พรุ่งนี้เจ้าไม่ใช่ว่าต้องไปยอดเขาโยวชิงหรือ? พอดีเลย เจ้าไปคอยจับตาไว้ คอยขวางอย่าให้ลวี่กั่วพูดจาไร้สาระ"

"อืมๆ! ข้าจะจับตานางไว้" เสี่ยวเฉิงประสานหมัด

เขาไม่ชอบลวี่กั่วมาตลอดอยู่แล้ว

พอฮูหยินเฉิงได้รับคำพูดของเซียวหลันยวน ทั้งเสียใจเศร้าใจผิดหวัง แต่ก็จนปัญญา

คืนนี้พวกเขาก็ได้แต่หลับไปกับความกังวลในใจของแต่ละคน

เช้าวันถัดมา ฮูหยินเฉิงให้คนไปเตรียมข้าวเช้า จะให้พวกเขากินกันแล้วค่อยขึ้นยอดเขาโยวชิง แต่กลับได้ข่าวที่ไม่คาดคิด

"เจ้าว่าอะไรนะ? พวกของอ๋องเจวี้ยนออกเดินทางแล้วหรือ?"

"ขอรับ ฮูหยิน ท่านอ๋องบอกว่ารอท่านเข้ามาให้มาบอกท่าน เพราะอยากให้พระชายาได้ชื่นชมยอดเขาโยวชิงเสียหน่อย ดังนั้นจึงขึ้นไปตั้งแต่เช้า"

ฮูหยินเฉิงเกือบจะเป็นลม

ทำไมมาถึงนี่แล้ว ก็ญังไม่ยอมไปด้วยกันกับนาง!

เดี๋ยวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงเห็นว่าพวกเขาต่างคนต่างไป จะต้องรู้ว่านางกับอ๋องเจวี้ยนห่างเหินกันแล้วแน่