บทที่ 2009

ฟู่จาวหนิงมองออกไป เห็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าคนหนึ่ง

นางรู้สึกว่า นี่น่าจะเป็นซางจื่อ

เพราะเขามีความสง่าราศีที่ยากจะบรรยาย บางทีอาจมีสาเหตุจากการเติบโตและอยู่เป็นเวลานานในสถานที่แห่งนี้

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เซียวหลันยวนพยักหน้า เขาสวมหน้ากาก

ซางจื่อหันหน้ามองมาทางฟู่จาวหนิง คารวะให้เล็กน้อย

"เชิญท่านอ๋องพาพระชายาไปด้วยกัน ฮูหยินเฉิงพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าไปแล้ว"

"ได้"

เซียวหลันยวนกวักมือมาทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเดินออกมา

"คนนี้คือซางจื่อหรือ?"

"ใช่แล้ว"

"ดูสง่าราศีดี" ฟู่จาวหนิงมองแผ่นหลังซางจื่อที่จากไป

"อื๋อ?" เซียวหลันยวนบีบมือนาง "เจ้านี่จริงๆ เลย อย่าชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าข้านักได้ไหม"

"ก็แค่ชื่นชมเท่านั้นไม่ได้หรือ?"

"อืม ไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงกลั้นขำ "ท่านเองก็พอเถอะ นี่ขนาดคนข้างกายเจ้าอารามก็ยังหึงเนี่ยนะ"

แต่ว่า ฮูหยินเฉิงพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปหาเจ้าอารามแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกว่าต้องรีบไป ไม่เช่นนั้นให้เจ้าอารามรอนานคงจะเสียมารยาท

"เสี่ยวเยว่ ไป๋หู่ นำของขวัญติดไปด้วย"

เซียวหลันยวนเห็นไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่อุ้มกล่องไว้คนละใบ "เจ้าเตรียมของขวัญไว้สองชิ้นเลยหรือ?"

"เยอะๆ ไว้ก่อนนั่นแหละดี ชิ้นหนึ่งอาจารย์เตรียมไว้ใ้หข้า อีกชิ้นหนึ่งข้าเตรียมของข้าเอง"

ธูปที่ผู้อาวุโสจี้ให้ นางเองก็นำมาด้วย