บทที่ 2012

"อายวน หน้าของเจ้าดีขึ้นแล้วนี่ แล้วทำไมยังต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอดด้วย?"

ฮูหยินเฉิงอันที่จริงก็ถูกหน้าตาของเซียวหลันยวนทำให้ตะลึงไปเช่นกัน

นางเองก็ไม่ได้เห็นหน้าตาเซียวหลันยวนมานานแล้ว

ตอนยังเด็กกับตอนนี้ต้องต่างกันอยู่แล้ว

หลังจากโตขึ้นมา ใบหน้าเซียวหลันยวนก็มีแผลเป็นพิษอยู่ตลอด มีครั้งหนึ่ง นางเคยเห็นเขาตอนที่ไม่สวมหน้ากาก แต่ก็เห็นแผลเป็นข้างนั้นเข้าพอดี

เพราะแผลเป็นพิษนั้นมันสะดุดแทงตามาก มองจนนางต้องสูดลมหายใจเลยทีเดียว ดังนั้นนางจึงจำหน้าตาจริงๆ ของเซียวหลันยวนไม่ได้

แต่ก็พอรู้ว่ารูปหน้าดีจมูกโด่งเป็นสัน อวัยวะบนหน้าดูมีมิติพวกนั้นดูหล่อเหลาไปเสียหมด

ตอนนี้พอได้เห็นใบหน้าสมบูรณ์แบบของเซียวหลันยวนจริงๆ นางจึงรู้สึกตกตะลึงมาก

ต้องรู้ด้วย ว่าฮูหยินเฉิงเองเป็นคนที่มีภูมิคุ้มกันชายงามอยู่ ถึงอย่างไรก็เคยเห็นเจ้าอารามโยวชิงมาแล้ว จะมีสักกี่คนที่หน้าตาดีไปกว่าเขา?

ฮูหยินเฉิงยังรู้สึกเศร้าและเสียใจอยู่หน่อยๆ

"เด็กอย่างเจ้านี่จริงๆ เลย ข้ายังคิดว่าหน้าของเจ้ายังไม่หายดี แผลเป็นพิษนั่นก็ลือกันไปในเมืองหลวงว่าเลวร้ายแสนสาหัส หลายวันนี้ข้าเองก็รู้สึกเสียใจแทนเจ้าไปไม่น้อย เจ้าหายดีแล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้จึงได้สติกลับมา

"ใบหน้าอ๋องเจวี้ยนไม่เป็นอะไรเลย เช่นนั้นในเมืองหลวงแคว้นเจาทำไมถึงลือว่าเขาน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นล่ะ? นี่พูดอย่างไม่ปิดบังทุกท่านเลย กระทั่งเมืองหลวงต้าชื่อก็ยังได้ยินข่าวนี้ด้วยซ้ำ มีคนจงใจจะใส่ร้ายดูถูกอ๋องเจวี้ยนหรือเปล่า?"

นางเอามือทาบหัวใจเบาๆ ดูทั้งเศร้าและเสียใจ

"หลังจากนี้ได้ถ้านยินคำพูดไร้สาระแบบนี้อีก ข้าด่าออกไปแทนอ๋องเจวี้ยนได้ไหม?แต่ แต่ข้าก็ด่าคนไม่ค่อยเป็น"

นางดูสนิทสนมอ่อนโยนขึ้นมา แล้วยังดูน่ารักน่าทนุถนอมอีกด้วย

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็รู้ ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ได้เสแสร้งเลย นิสัยของนางส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้

เดิมทีก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูเมืองหลวงมาตั้งแต่เล็ก ข้างกายก็มีแค่คนเหล่านั้น การพบปะก็เรียบง่าย ส่วนเรื่องต่างๆ ในวัง ก็น่าจะเป็นพวกเฉินเซียงอิ๋นสั่ว แล้วก็ยังมีเหล่าแม่นมข้างกายนางก่อนหน้านี้เล่าให้นางฟัง กรอกหูใส่นางเข้ามา