บทที่ 2011

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากต่อตัวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง

ก่อนหน้านี้ นางยังรู้สึกมาตลอด ว่ารูปร่างเขาน่าจะเป็นคนชราผมสีเงินที่ดูมีท่วงท่าเหมือนเซียน

นางยังคิดว่าตนเองควรจะให้ความเคารพกับเขาระดับหนึ่งด้วย

แต่ว่า ใครก็ได้บอกนางทีว่านี่ คนคนนี้ คือเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงหรือ?!

ฟู่จาวหนิงตอนที่เห็นคนคนนั้นก็ตะลึงงันไปแล้ว

ให้นางจินตนาการอย่างไรก็คงนึกไม่ออก ว่าเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงจะเป็นแบบนี้!

ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วยาวดั่งภาพวาด ดวงตาหงส์งอนขึ้นเล็กน้อย ดวงตามีประกายดาว สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดูเหมือนกลีบดอกไม้ที่รอเด็ดไปดอมดม...

นางๆๆ! นางงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว!

อายุของเขา ดูแล้วน่าจะประมาณถังอู๋เจวี้ยนนี่เอง สามสิบต้นๆ ได้ และผิวของเขายังขาวเหมือนหิมะ ทำให้เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนเหมือนฉาบไว้ด้วยแสงนวล

นี่ไม่ใช่เทพเซียนจากตำหนักไหนลงมาจุติหรอกหรือ?

ไหนล่ะคนแก่คนเฒ่า?

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงพบว่า เพราะอะไรในโถงถึงเงียบขนาดนี้ นั่นเพราะว่า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ตาพร่ามัว จมดิ่งอยู่กับความสับสนของตนเองเช่นกัน

เด็กคนนี้ ไม่รู้ว่าเข้ามาเห็นแล้วยังจะงงงันอีกนานแค่ไหน

ฮูหยินเฉิงกลับก้มหน้าไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนถังอู๋เจวี้ยน ก็มองนางเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม สายตาขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังถามนางว่า...

ถูกเจ้าอารามทำให้เคลิ้มไปแล้วสินะ?

เขารู้สึกไม่แปลกใจกับสถานการณ์แบบนี้อย่างชัดเจน

อธิบายได้ว่าเขารู้จักเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงมานานแล้ว

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนบีบมือของฟู่จาวหนิง

"อายวนกลับมาแล้วหรือ? ขึ้นมาให้ข้าดูหน่อย หลังจากหายดีแล้ว ร่างกายยังมีปัญหาอะไรอีกไหม"

เจ้าอารามเอ่ยขึ้นช้าๆ

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า คนคนนี้สมบูรณ์แบบจริงๆ กระทั่งเสียงก็ยังน่าฟัง

เขา ถังอู๋เจวี้ยน บวกกับเซียวหลันยวน พอชายงามสามคนนี้ปรากฏขึ้นพร้อมกันตรงหน้า นี่มันงานเลี้ยงอาหารตาชัดๆ

เซียวหลันยวนจูงนาง เดินมาตรงหน้าเจ้าอาราม พอห่างประมาณห้าก้าวก็หยุดลง

"แผลเป็นบนหน้าเจ้าหายดีแล้วสินะ?"

เจ้าอารามมองหน้ากากเขา คำถามเหมือนกำลังสอบถาม แต่ฟังจากน้ำเสียงกลับยืนยันออกมาแล้ว

เซียวหลันยวนที่สวมหน้ากากมาตลอดยกมือขึ้น ค่อยๆ ปลดหน้ากากลงมา

"หายดีแล้ว"

เจ้าอารามมองใบหน้าเขา หัวเราะขึ้นเบาๆ

"อืม หน้าตาดีเสียจริง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ในที่สุดก็ได้สติกลับมา

นางขยับตัว อยากเห็นหน้าของอ๋องเจวี้ยนมาก ไม่ใช่บอกว่าหน้าของเขายังรักษาไม่หาย เป็นเหมือนผีร้ายอยู่ตลอดหรือ?

ไม่อย่างนั้นทำไมเขาต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอดกัน?

แต่ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของเจ้าอาราม นั่นคือแผลเป็นหายดีสมบูรณ์แล้ว

แต่เซียวหลันยวนยืนอยู่ด้านหน้า นางเห็นแค่แผ่นหลังเขา มองไม่เห็นหน้าเขา

สายตาเจ้าอารามตกมาอยู่บนหน้าฟู่จาวหนิง

พริบตานั้น ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า สายตาของเขาซับซ้อนหน่อยๆ และเหมือนได้ยินเสียงถอนใจอย่างจนใจของเขาด้วย