บทที่ 2014

ฟู่จาวหนิงเกิดความรู้สึกเมื่อครู่ขึ้นอีกครั้ง

ฮูหยินเฉิงดูจะเชื่อฟังง่ายไปหน่อยแล้ว อารมณ์นั่นสลายเร็วเกินไปไหม?

เพราะคำพูดแผ่วเบาสองคำนั่นของเจ้าอารามหรือ?

หรือจะบอวก่า เจ้าอารามมีบารมีแข็งแกร่งมาก แค่คำพูดที่เขาพูด คนอื่นก็เกิดความคิดโต้แย้งประท้วงอะไรไม่ได้ทั้งสิ้นเลยหรือ?

กลายเป็นว่าเชื่อฟังคำของเขาไปทั้งหมด?

"ข้าอยากจะคุยกับพวกเขาสักหน่อย เจ้าลงเขาไปก่อนเถอะ ออกมานานแล้ว ธุระที่อุทยานเขา เจ้เาองก็ต้องไปจัดการอยู่"

เจ้าอารามยังคงพูดเสียงอ่อนโยนกับฮูหยินเฉิง

ฮูหยินเฉิงลุกขึ้นมา

"ได้ เช่นนั้นข้าขอลงเขาก่อน ถ้ามีเรื่องอะไร เจ้าอารามก็ส่งคนมาหาข้าได้เลย"

เจ้าอารามพยักหน้าให้เบาๆ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ลนลานขึ้นมา เดิมทีนางก็ไม่ค่อยชอบเรื่องที่ฮูหยินเฉิงปีนเกลียวเอาแต่เรียกนางว่าอาฝูอยู่แล้ว แต่ฮูหยินเฉิงเองก็คิดจะช่วยนางเรื่องแต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยนจริงๆ

พอมีฮูหยินเฉิงอยู่ บางทีอาจจะช่วยนางพูดได้บ้าง ให้เจ้าอารามโยวชิงช่วยเหลือนางหน่อย

ตอนนี้ฮูหยินเฉิงไปแล้ว แล้วถ้านางมีหลายคำพูดที่พูดออกมาลำบากล่ะ?

ข้างกายนางเองก็ไม่มีใครที่ใช้ได้ด้วย รู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายไร้ที่พึ่งขึ้นมา

"ท่านน้าเฉิง..." นางคิดจะรั้งฮูหยินเฉิงไว้

"องค์หญิงใหญ่ ท่านวางใจเถะ เจ้าอารามไม่มีทางไม่สนใจท่านหรอก" เสียงเล็กของฮูหยินเฉิงปลอบนางมาคำหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปทางเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง

"ท่านอ๋อง พระชายา เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

"ฮูหยินเดินทางกลับดีดี" ฟู่จาวหนิงตอบกลับคำหนึ่ง ทำให้คนไม่รู้สึกผิดปกติอะไร

ฮูหยินเฉิงเองก็ออกไปจริงๆ แล้ว

ตอนนี้เอง เจ้าอารามโยวชิงก็ลุกขึ้น บอกกับพวกเขาว่า "พวกเราเปลี่ยนสถานที่คุยกัน"

เขาหมุนตัวเดินออกจากโถงไปก่อน

เซียวหลันยวนก็จูงมือฟู่จาวหนิงลุกขึ้นยืน