บทที่ 2015

พอคิดแบบนี้ ในใจนางก็มีความหวังพรั่งพรูออกมา

พวกเขาเดินผ่านประตูหลัง ก็มองเห็นบันไดที่ทอดยาวลงด้านล่าง

ด้านหลังยอดเขาโยวชิงผืนนี้ มองออกไปเป็นทิวเขาที่ทอดยาวผืนหนึ่ง แต่ก็ยังเตี้ยกว่ายอดเขาโยวชิงอยู่มาก

"นี่จะไปคุยกันที่ไหนหรือ?"

คุยกันในหออู๋จิ้งที่พักของเจ้าอารามยังสงบไม่พออีกหรือไรกัน?

เอาจริงๆ ยอดเขาโยวชิงทั้งลูกก็เงียบสงบมากพอแล้ว

"ไม่รู้สิ" เซียวหลันยวนสีหน้ายังคงสงบ

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าอารามจะพาพวกเขาไปคุยกันที่ไหน

หลังจากลงไป ก็มีอุโมงค์หินที่มาราวหินเส้นหนึ่ง เหมือนเจาะออกมาจากหน้าผาอย่างไรอย่างนั้น เดินผ่านไปได้พร้อมกันแค่สองคน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหลังจากลงมาก็เหลือบมองลงไปด้านล่าง หน้าผาลึกทำเอานางสันหลังวาบเลยทีเดียว

นางกลัวขึ้นมาหน่อยๆ

แต่ด้านหน้าก็ไม่เห็นหลังของเจ้าอารามโยวชิงแล้ว เซียวหลันยวนเองก็ยังคงจับมือฟู่จาวหนิงไว้แน่น ยิ่งทำให้นางดูโดดเดี่ยวน่าสงสารขึ้นไปอีก

นางหันกลับไป ก็เห็นซางจื่อที่เดินตามหลังมาอย่างไร้ซุ่มเสียง

เดินมาพักหนึ่ง เลี้ยวหนึ่งโค้ง ก็มองเห็นเข้ากับถ้ำหินธรรมชาติ ด้านบนมีเถาวัลย์หนามอยู่มากมาย ห้อยลงมาบนศีรษะ

ฟู่จาวหนิงมองเถาวัลย์เหล่านี้ ในดวงตาก็ลิงโลดขึ้นมา

"ทำไมหรือ? เป็นวัตถุดิบยาใช่ไหม?" เซียวหลันยวนถามนางเสียงต่ำ เขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของนางอย่างรวดเร็ว

"ใช่ แล้วยังเป็นวัตถุดิบยาที่หายากมากด้วย อาจารย์เคยบอกกับข้า แต่เขาบอกเขาก็ยังไม่เคยหาวัตถุดิบยาชนิดนี้พบเลย"

เสียงของพวกเขาเบามาก แต่อันที่จริงก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรซางจื่อ

ซางจื่อส่งเสียงมาจากด้านหลัง "พระชายาอย่าคิดอะไรกับเถาวัลย์หนามพิษเลย สิ่งนี้มีไว้คอยคุ้มกันน่ะ"

ฟู่จาวหนิงชะงักไป

มีไว้คุ้มกัน?

แต่ก็เหมือนไม่มีอะไรผิดปกตินี่นะ?