บทที่ 2016

ฟู่จาวหนิงยื่นหัวออกมามอง จึงพบว่าจุดที่เจ้าอารามยืนอยู่นั้นแปลกประหลาดหน่อยๆ

ตรงหน้าเขามีแท่นหินแท่นหนึ่ง ด้านบนไม่รู้สลักอะไรไว้ แล้วยังมีรางที่ดูซับซ้อนอยู่ ปลายรางมีลูกปัดหยกหลายขนาดหลายสีฝังอยู่ด้วย

แท่นหินนั้นสูงประมาณเอวเขา

ด้านหน้าคือหน้าต่างหินธรรมชาตินั่น

ตอนนี้เป็นช่วงกลางวัน แสงด้านนอกสาดส่องเข้ามา ดังนั้นในถ้ำจึงไม่มืดนัก

แต่ว่าฟู่จาวหนิงยังพบว่าในถ้ำภูเขานี้ รอบๆ ยังมีเสาหินบางส่วนยื่นออกมา เสาหินทุกต้นฝังลูกปัดหยกขนาดกำปั้นเด็กเอาไว้เม็ดหนึ่ง

นางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที จึงก้าวออกไปข้างๆ สองก้าว เข้าหาเม็ดที่อยู่ใกล้ที่สุด ก้มหน้าลงไปดู

แน่นอน รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ ไม่ควรเข้าไปแตะสุ่มสี่สุ่มห้า นี่เป็นมารยาท ดังนั้นนางจึงเพียงแค่มอง ไม่ยื่นมือออกไป

เพียงแต่พอมองดู ฟู่จาวหนิงก็ตกตะลึง

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ก่อนหน้านี้ฮูหยินเฉิงถึงกับต้องแจ้นไปเมืองหลวงไกลนับพันลี้เพื่อกำไลหยกดาราตงฉิงวงหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลันยวนยังเคยบอกว่า หยกดาราตงฉิงตอนนี้หายากมาก ถึงอย่างไรตงฉิงก็หายสาบสูญไปแล้ว

แต่ตอนนี้ที่นางเห็นนี่มันอะไรกัน?

ลูกปัดหยกขนาดเท่ากำปั้นเด็กนี่ มันคือหยกดาราชัดๆ!

นางลุกขึ้นยืน แล้วมองไปรอบๆ ทุกจุดล้วนใช่ทั้งหมด กระจัดกระจายกันแบบไม่เป็นระเบียบ ทำให้ถ้ำภูเขานี้เหมือนกับจักรวาลเล็กๆ ลูกปัดหยกเหล่านั้นเป็นเหมือนกับดวงดาราที่กระจายตัวอยู่ในห้วงจักรวาลเลย

มากมายขนาดนี้ ราวกับไม่มีค่าใดเลย

หรือเซียวหลันยวนจะไม่เคยเห็นสถานที่นี้มาก่อน? ถ้าอย่างนั้น เจ้าอารามก็ไม่ได้เชื่อใจเขาขนาดนั้นน่ะสิ

เซียวหลันยวนอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีก็ยังไม่เคยเข้ามา ตอนนี้พอนางกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้ามา เจ้าอารามก็พาพวกเขาเข้ามาแล้ว นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?

"เสี่ยวฟู่ อย่าแตะต้องของในถ้ำภูเขานี้ซี้ซั้วล่ะ"