บทที่ 2036

ถึงอย่างไรก็มีเรื่องตั้งมาขนาดนี้แล้ว ต่อให้ไม่กินข้าวเรื่องพวกนี้ก็ไม่หายไปหรอก เช่นนั้นก็สู้กินให้อร่อยไปดีกว่าไหม

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคอยมองเซียวหลันยวนตลอดเวลา แก้มเองก็แดงระเรื่อ แต่เซียวหลันยวนไม่แม้แต่จะเหลือบมองนาง ทำให้นางใจว้าวุ่นมาก อารมณ์ปนเปไปหมด

หรือว่าเขาจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือ?

หรือก็คือ เพราะฟู่จาวหนิงอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะเปิดเผย?

กินไปได้ครึ่งหนึ่ง ฮูหยินเฉิงก็ทนไม่ไหว เปิดปากถามเรื่องชะตาของพวกเขาขึ้นมา

"เจ้าอารามทำนายชะตาให้พวกเขาแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง?"

เจ้าอารามเองก็วางตะเกียบลง

"ชะตาของอายวนกับองค์หญิงใหญ่ ผลลัพธ์เหมือนกัน เข้ากันเป็นอย่างมาก"

"จริงหรือ? เช่นนั้นไม่ใช่อธิบายว่าพวกเขาคือคู่สวรรค์สร้างรึ? พวกเขาต้องแต่งงานกันสิ ดีกันทั้งหมดไม่ใช่หรือ?" ฮูหยินเฉิงตื่นเต้นขึ้นมา

แต่หลังจากพูดออกมา นางก็รู้ว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก

ถึงอย่างไรตอนนี้เซียวหลันยวนก็มีพระชายาแล้ว พระชายาเองก็อยู่ที่นี่ด้วย

พูดแบบนี้ สำหรับพระชายาอ๋องเจวี้ยนถือเป็นการหักหาญน้ำใจทำร้ายกันมากจริงๆ

ฮูหยินเฉิงเห็นเซียวหลันยวนสีหน้าเย็นชาไป ใจก็สั่นกึก คิดจะแก้ไขสถานการณ์

ไม่รอให้เขาเอ่ยขึ้น นางก็รีบพูดมาว่า "แน่นอน พระชายาเองก็ดีมากด้วยเช่นกัน ชะตาชีวิตก็คงจะยอดเยี่ยม และน่าจะอยู่กับท่านอ๋องอย่างให้เกียรติกัน แต่ว่าคนที่จิตใจดีอย่างพระชายา แล้วยังดีกับท่านอ๋องมากอีกด้วย น่าจะคาดหวังให้ท่านอ๋องดีวันดีคืนขึ้นใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงคีบเนื้อปลาสีทองขึ้นมา ถามกลับเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม "หวังให้เขาดีวันดีคืนขึ้นแล้วทำไมหรือ?"

"อ๋องเจวี้ยนตอนนี้สุขภาพดีสุดๆ การสืบสายเลือดเองก็เป็นเรื่องสำคัญมากเช่นกัน ตอนนี้พอยืนยันว่าชะตาของเขากับองค์หญิงเข้ากันได้อย่างมาก เช่นนั้นพระชายาจะยอมให้องค์หญิงใหญ๋เข้าจวนอ๋องได้หรือยัง? ตอนนี้พระชายาอ๋องเจวี้ยนยังดูเงียบเหงาอยู่ มีคนเยอะขึ้นมาหน่อยก็ไม่มีอะไรไม่ดีนี่ ท่านกับองค์หญิงใหญ่ก็สามารถอยู่เป็นพี่น้องกันได้ เจอเรื่องอะไรก็ยังปรึกษาหารือกันได้..."

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่า แม้เจ้าอารามจะเคยบอกว่าให้นางเรียกเซียวหลันยวนว่าท่านอ๋องจะเหมาะกว่า แต่ถึงอย่างไรนางก็เห็นเซียวหลันยวนเติบโตมากับตา นางยังต้องคิดเพื่อตัวเขาเสียหน่อย