บทที่ 2037

ฮูหยินเฉิงคิดจะให้น้ำเสียงตนเองดูจริงใจขึ้นหน่อย แสดงออกมาว่าตนเองไม่ใช่ว่ารังเกียจฟู่จาวหนิง

"พระชายาเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ แล้วยังช่วยรักษาผู้ประสบภัยเมืองเจ้อ เรื่องนี้มีส่วนช่วยกับชื่อเสียงท่านอ๋องแน่นอน แต่พอมีงานใหญ่มากเข้า งานในบ้านก็คงจะไม่มีเรี่ยวแรงกำลังแล้ว ถ้าเวลาเช่นนี้ในจวนอ๋องมีคนเพิ่มอีกคนจะไม่ใช่เรื่องดีหรือ? แล้วยังช่วยดูแลท่านอ๋องได้ แบ่งเบาการรับผิดชอบเรื่องมีทายาทให้จวนอ๋องได้ด้วย..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่คิดว่าฮูหยินเฉิงจะพูดมาตรงๆ ต่อหน้าคนทั้งหมดได้แบบนี้

นางรู้สึกอับอายขุ่นเคือง แต่ก็ยังรู้สึกคาดหวังอยู่ด้วย

เหลือบมองไปทางเจ้าอารามอย่างไม่ค่อยสงบนัก และมองไปยังถังอู๋เจวี้ยนที่นางคิดว่าเป็นคนนอกอย่างสมบูรณ์ สุดท้ายสายตาก็ตกอยู่บนใบหน้าเซียวหลันยวน รอปฏิกิริยาตอบกลับของเขา

พอมองไป กลับพบว่าสายตาเซียวหลันยวนมีจิตสังหารอยู่ด้วย

และนางยังไม่ทันจะเข้าใจ ฟู่จาวหนิงก็ออกแรงตบตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง" จากนั้นก็บอกกับเสี่ยวเยว่ว่า "เสี่ยวเยว่ ลากฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ออกไปให้ที!"

หา?

คำสั่งนี้ กระทั่งเซียวหลันยวนที่มีจิตสังหารอยู่ก็ยังงงงันไปด้วย

เสี่ยวเยว่ก็ทำตามคำสั่งฟู่จาวหนิงทันที ขานรับคำหนึ่ง รีบตรงเข้ามา ใช้แขนลากฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นข้างละคนเดินออกไปด้านนอก

"เจ้าปล่อยนะ จะทำอะไรน่ะ?"

"ฟู่จาวหนิงเจ้าทำเกินไปแล้วหรือเปล่า!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งตกใจทั้งร้อนรน ร้องขึ้นมา

ซางจื่อเดินขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง แต่พอเห็นว่าเจ้าอารามของตนเองไม่ออกคำสั่งใด จึงยืนนิ่งไปแล้ว

ถังอู๋เจวี้ยนขมวดคิ้ว

เซียวหลันยวนกลับกุมมือฟู่จาวหนิงไว้ "่ตบตะเกียบไปเจ็บหรือเปล่าน่ะ?"