บทที่ 2075

พอได้ยินว่าหวดแส้ห้าสิบที แล้วยังสาดน้ำเกลืออีก คนติดตามคนนั้นก็พับยวบลงไป

"อ๋องเจวี้ยนโปรดไว้ชีวิต ไว้ชีวิตด้วย!"

"ตี" เซียวหลันยวนไม่มีปราณี พอเห็นว่าไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนอย่างไรก็คิดจะตีลงมา

ฟาดแสห้าสิบที ชีวิตคงไม่เหลือแน่ๆ

"ข้าบอกข้าบอกแล้ว!" คนติดตามตกใจจนน้ำหูน้ำตาไหล

ชิงอีเห็นเขาก็ร้องหึในลำคอ

"ขี้ขลาดแบบนี้ ยังกล้าคิดจะวางแผนทำร้ายพระชายาเราอีก?"

ยังคิดว่าจะแข็งกร้าวหน่อย ที่แท้ก็แค่นี้เอง?

"ข้าน้อยแต่ก่อนเคยอยู่ที่เมืองหลวงจริงขอรับ เป็นญาติบ้านฝ่ายหญิงฮูหยินรองแห่งจวนตระกูลซ่งในเมืองหลวง"

จวนตระกูลซ่ง ตอนที่ซ่งอวิ๋นเหยายังเป็นท่านหญิง จวนตระกูลซ่งทุกวันก็เต็มไปด้วยรถม้าสัญจรไปมา เป็นตระกูลที่รุ่งเรืองเฟื่องฟู

ซ่งอวิ๋นเหยาคิดจะทำร้ายฟู่จาวหนิง นางกับตระกูลซ่งถูกเซียวหลันยวนถอนรากถอนโคน ตอนนี้ในเมืองหลวงไม่มีจวนตระกูลซ่งอยู่อีกแล้ว

เซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้คิดว่าที่นี่จะมีคนที่เกี่ยวข้องไปถึงจวนตระกูลซ่งอยู่ด้วย

"หลังจากจวนตระกูลซ่งเกิดเรื่อง ครอบครัวของเราเองก็ล้วนหดหัวใช้ชีวิตกัน พวกเพื่อนๆที่เคยเรียกกันเป็นพี่น้องของข้าก็ทอดทิ้งข้าไม่สนใจข้า ร้านรวงที่เกี่ยวข้องกับจวนตระกูลซ่งก็ถูกสั่งปิดไปหมด เดิมทีเราก็ยังมีหนี้สินอยู่จำนวนมาก แต่ก่อนพวกเขาบอกว่าติดไว้ก็ไม่เป็นไร มีเงินเหลือค่อยเอามาคืน"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

"ข้าไม่ได้สั่งปิดร้านไปถึงบ้านฝ่ายหญิงของอนุภรรยาคนหนึ่งในจวนตระกูลซ่งเสียหน่อย"

ที่เขาทำเขายอมรับ แต่ที่ไม่ใช่เขาทำ เขาก็จะไม่แบกความผิดแทนคนอื่น

"ข้าน้อยสืบมาได้ว่า นั่นเป็นคำสั่งต่อมาขององค์จักรพรรดิ" ผู้ติดตามคนนั้นไม่กล้าปิดบัง

"เฮอะ เขาก็ชอบทำตัวลับลมคมในอยู่เบื้องหลังเสียจริง"