บทที่ 2076

คิดไม่ถึงว่าตรงนี้ยังมีเรื่องของนางอยู่ด้วย?

"ข้าน้อยพบว่า สินค้ามากมายของนายท่านเจี๋ยเป็นของที่ฮูหยินอู๋คนนั้นให้มา ยิ่งไปกว่านั้น นายท่านเจี๋ยก็ยังฟังคำพูดฮูหยินอู๋มากด้วย ฮูหยินเฉิงคิดว่านายท่านเจี๋ยชอบนางมากจริงๆ แต่อันที่จริงคนที่นายท่านเจี๋ยชอบคือฮูหยินอู๋"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

พูดไปพูดมาก็ยังวกอยู่กับความรักของคนสามคนนั้น? สับสนยุ่งเหยิงไปหมด

แต่เซียวหลันยวนเองก็รู้ว่าคนผู้นี้พอพูดถึงฮูหยินอู๋แล้ว เรือ่งก็น่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เขาจึงระงับความรำคาญแล้วฟังต่อไป

"นายท่านเจี๋ยมาที่เมืองจื่อซวี เป็นคำสั่งของฮูหยินอู๋ และที่นายท่านเจี่ยเลือกฮูหยินเฉิง ก็เป็นเจตนาของฮูหยินอู๋ด้วย นายท่านเจี่ยให้ข้าไปคัดคน ให้พวกเขาขึ้นยอดเขาโยวชิงหาตัวพระชายามารักษาโรค น้ำเสียงที่บอกกับข้ามาตอนนั้น ก็เหมือนจะเป็นเจตนาของฮูหยินอู๋ด้วย"

ฟังถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็หน้าขรึมลง

"ดังนั้น นี่เป็นคำสั่งของตระกูลอู๋รึ?"

"เรียนท่านอ๋องเจวี้ยน เรื่องนี้ข้าน้อยก็ไม่กล้ายืนยัน พูดได้แค่ว่าข้าน้อยได้ยินมาคือแบบนี้ ไม่กล้าปิดบังท่านอ๋อง เพื่อไม่ให้ท่านอ๋องตรวจสอบผิดทิศทาง"

"ให้เงินประชาชนพวกนั้นไปเท่าไร?"

"ให้ไปคนละห้าสิบตำลึงขอรับ"

เฮอะ เซียวหลันยวนหัวเราะเย็นชาขึ้นมา ห้าสิบตำลึงก็ทำให้พวกเขาบุกขึ้นไปยอดเขาโยวชิงได้แล้ว? เมืองจื่อซวี่นี่ควรจะทิ้งได้แล้วจริงๆ

"่ชิงอี พาคนไปที่ประตูเมือง ให้เขาพูดเรื่องนี้ออกมา รวมไปถึง หลังจากนี้ข้าจะยกเลิกการสนับสนุนต่อเมืองเล็กนี้ทั้งหมด"

ผลลัพธ์นี้เกิดขึ้นจากพวกที่ต้องการห้าสิบตำลึงนั่น เรื่องนี้ต้องให้ประชาชนทั้งเมืองได้รู้

"ขอรับ"

ชิงอีเข้าใจความหมายเขา ให้คนคุมตัวคนติดตามนี้ออกไปทันที

"ท่านอ๋อง แล้วตอนนี้พวกกเราต้องไปจับเจี๋ยหลี่ไหม?" ่ชิงอีถาม

"ส่งจดหมายกลับเมืองหลวง ให้คนไปดูที่ตระกูลอู๋ก่อน จดคนที่นางเจอด้วยไว้ให้หมด ยังไม่ต้องแหวกหญ้าให้งูตื่นชั่วคราว"