บทที่ 2077

ฮูหยินเฉิงตาแดงก่ำ พอได้ยินก็อยากจะร้องไห้แล้ว

"ข้าต้องหวังดีกับเขาอยู่แล้ว เขาเรียกข้าว่าท่านน้าเลยนะ เจ้าว่าข้าไม่ควรคิดเพื่อเขาให้มากหน่อยหรือ? เดิมทีเขาก็เป็นเด็กที่ชีวิตขื่นขมอยู่แล้ว ไม่มีพ่อแม่ดูแลข้างกายตั้งแต่เด็ก ข้าก็แค่สงสารที่เขาอายุยังน้อยก็ต้องมาพักฟื้นห่างไกลจากบ้านแบบนี้คนเดียว สุขภาพเองก็ไม่ดีนัก"

"ใช่ไหมล่ะ? เจ้าก็แค่ใจดี ก่อนที่อ๋องเจวี้ยนจะแต่งงาน ก็เคารพเจ้ามาตลอดใช่ไหม? อธิบายได้ว่าเขาเองก็รู้ถึงความรักความเอ็นดูของเจ้าที่มีให้เขาในอดีต"

"ใช่เลย เดิมทีเขาเองก็เป็นคนที่รู้เรื่อง แม้จะพูดน้อย ดูไม่ค่อยคึกคัก แต่อันที่จริงก็เป็นเด็กที่รู้จักกาลเทศะและจดจำบุญคุณคนมาก ดังนั้นหลังจากเขาแต่งงานก็ไม่ได้กลับมายอดเขาโยวชิงสองปีกว่า ข้ารู้สึกไม่ค่อยถูกนัก"

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่าตนเองหวังดีมากจริงๆ และก็ทำเพื่อเซียวหลันยวนด้วย

"เดิมทีข้าจะให้ลวี่กั่วช่วยข้าไปเมืองหลวงซื้อหยกดารา แต่ข้าก็คิดว่าแวะไปดูอ๋องเจวี้ยนได้พอดี ไปดูพระชายาคนนั้นของเขาหน่อย ดังนั้นจึงไปด้วยตนเอง ระยะทางก็ยาวไกล เดินทางไปครั้งหนึ่งก็เหนื่อยเอาการ แต่เพื่อเขาข้าก็ยินดี"

ฮูหยินเฉิงพูดถึงจุดนี้ก็ยกถ้วยตรงหน้าขึ้นมาดื่ม

ลวี่กั่วที่อยู่ข้างๆ กำลังคิดจะเตือนขึ้นมา ว่านี่เห็นสุราผลไม้นะ เมื่อครู่ฮูหยินดื่มไปหลายถ้วยแล้ว แม้ฮูหยินจะคอแข็งอยู่บ้าง แต่ดื่มมากขนาดนี้จะเมาเอาหรือเปล่า?

แต่นางก็ไม่ส่งเสียงพูดอะไร เจี๋ยหลี่ก็โบกมือให้กับนาง

"ไม่เป็นไร ให้นางดื่มไปเถอะ เดิมทีอารมณ์ก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว"

ลวี่กั่วได้ยินคำพูดของเจี๋ยหลี่จึงไม่พูดอะไรอีก

นายท่านเจี๋ยพูดมาก็ถูก ฮูหยินช่วงนี้อารมณ์ไม่ดีเอามากๆ ทั้งหมดเป็นเพราะฟู่จาวหนิง

ถ้าไม่ใช่ฟู่จาวหนิง ฮูหยินจะเป็นแบบนี้กับอ๋องเจวี้ยนได้อย่างไร? นี่อ๋องเจวี้ยนถึงกับห้ามฮูหยินเรียกชื่อเขาแล้ว

เดิมทีฮูหยินเรียกชื่อท่านอ๋อง ก็ยิ่งทำให้เห็นว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก ตอนนี้พอเรียกไม่ได้แล้ว ทุกครั้งที่ฮูหยินพูดถึงอ๋องเจวี้ยน จึงรู้สึกเหมือนถูกมีดเฉือนอย่างไรอย่างนั้น