บทที่ 2079

"ถูกต้อง ที่ข้าอยากพูดก็คือ แม่ที่แท้จริงของอ๋องเจวี้ยน เป็นไปได้มากว่าจะเป็นคนจากตงฉิง" เจี๋ยหลี่เอ่ยขึ้น

ฮูหยินเฉิงตะลึงงัน สมองที่เมาไปแล้วหมุนได้ช้ามาก ยังตั้งตัวกลับมาไม่ค่อยท่าน "ถ้าหากปู่ของนางหรือผู้อาวุโสสักคนมาจากตงฉิงมาอยู่ที่แคว้นเจา นั่นก็อาจจะเป็นไปได้นะ แต่ถ้ามาถึงแคว้นเจานานแล้วล่ะ ก็คงไม่ถือเป็นคนจากตงฉิงแล้วกระมัง?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ ความหมายของข้าคือ นางอาจจะเป็นคนที่ออกมาจากตงฉิงเลย"

"แล้วมันทำไมหรือ?"

"ถ้าเป็นแค่หญิงสาวทั่วไปของตงฉิง ก็คงไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก แต่ว่านางอาจจะเป็นถึงจักรพรรดินีของตงฉิงเลยนี่สิ"

"เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าอย่าพูดมั่วนา" ฮูหยินเฉิงตกใจสะดุ้งโหยง

"นี่จะพูดมั่วได้อย่างไรกัน? จะว่าไป ต่อให้นางเป็นจักรพรรดินีจากตงฉิง นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดศีละรรมอะไร ถ้าตอนนั้นเปิดเผยออกมา เช่นนั้นตัวตนของอ๋องเจวี้ยนก็ยังจะสูงส่งกว่าตอนนี้อีกไม่รุ้เท่าไร ถึงอย่างไร นอกจากสายเลือดราชวงศ์แคว้นเจาแล้ว ยังมีสายเลือดราชวงศ์ของตงฉิงอีกด้วย"

"ไม่ใช่สิ ถ้าหากเป็นแบบนี้จริง เช่นนั้นเขาก็เท่ากับเป็นองค์รัชทายาทของตงฉิงเลยนะ ข้าได้ยินว่า ลูกที่จักรพรรดินีคลอดออกมา จะถือว่าเป็นองค์รัชทายาทของตงฉิงทันที เช่นนั้นเขาก็ต้องสละฐานะของแคว้นเจาทางนี้ไป"

ฮูหยินเฉิงฟังถึงตรงนี้สมองก็เริ่มมึนๆ แล้ว แต่นางก็จำได้มาตลอดว่าตอนนั้นไม่รู้สามีคุยเรื่องนี้กับใคร มีใจความประมาณนี้เหมือนกัน

"ถ้าตงฉิงยังอยู่ นี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับอ๋องเจวี้ยนแน่นอน แต่ตอนนี้ตงฉิงก็สาบสูญไปแล้ว! ถ้าให้คนรู้ว่าเขาเป็นลูกของจักรพรรดินีตงฉิง ตามกฏเกณฑ์ถือว่าเขาต้องละทิ้งอำนาจในราชวงศ์แคว้นเจาทางนี้ทั้งหมด แล้วกลับไปที่ตงฉิง"

"อย่างนั้นหรือ?" ในดวงตาเจี๋ยหลี่ปรากฏประกายหม่นขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วจึงชวนให้ฮูหยินเฉิงพูดต่อ "กฏนี้ ฮูหยินได้ยินใครพูดมาหรือ?"

"ตอนนั้นข้าเคยรับรองแขกลึกลับอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่ข้าจะส่งน้ำชาไปให้ก็ได้ยินเข้าอย่างไม่ตั้งใจ ถึงอย่างไรพวกเขาก็พูดกันแบบนี้ บอกว่าราชวงศ์ตงฉิงในอดีตนั้นมีบุตรยาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จักรพรรดินีถึงมีลูกได้ไม่ลำบาก ดังนั้นไม่ว่าจะมีลูกกับใครมา ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะอยู่ที่ไหน ตัวตนอีกครึ่งจะเป็นอะไร ขอแค่เด็กคนนี้มีสายเลือดราชวงศ์ตงฉิงอยู่ ก็ถือว่าต้องกลับคืนสู่ตงฉิง"