บทที่ 2081

ฮูหยินเฉิงถูกความตกใจนี้ทำเอาสร่างเมาไปกว่าครึ่ง

พอเซียวหลันยวนก้าวเท้าเข้ามา ลวี่กั่วก็แทบจะขาอ่อนไปทันที

"ท่าน ท่านอ๋อง!"

อ๋องเจวี้ยนตอนนี้ไม่ใช่ว่าอยู่บนยอดเขาโยวชิงหรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

ฮูหยินเฉิงกับลวี่กั่วยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ประชาชนพวกนั้นถูกซื้อตัวขึ้นไปอาละวาดบนเขา แต่พวกนางรู้ว่าเจี๋ยหลี่น่าจะทำเรื่องอะไรเอาไว้

พวกนางสองคนล้วนรู้สึกว่า เจี๋ยหลี่คงจะแค่ทำเรื่องอะไรที่ทำให้ชื่อเสียงฟู่จาวหนิงย่ำแย่ในเมืองเล็กนี้ ทำให้ตอนที่นางลงจากเขาต้องเจอกับสายตาหยามเหยียดจากคนรอบๆ ถึงตอนนั้นเซียวหลันยวนก็จะรู้ ว่าพระชายาคนนี้อันที่จริงไม่ได้เหมาะกับเขาเลยจริงๆ

พวกนางอย่างน้อยก็ยังได้ระบายบ้าง ในใจก็ไม่ต้องอัดอั้นนักแล้ว

แต่ถ้าหากทำเรื่องแค่นี้ คงไม่ถึงกับทำให้เซียวหลันยวนรีบลงจากบนเขาแล้วแจ้นมาคิดบัญชีพวกเขาถึงที่นี่หรอกกระมัง?

ฮูหยินเฉิงตอนแรกยังรู้สึกสะเทือนใจเล็กๆ คิดว่าแค่เรื่องเล็กๆ เซียวหลันยวนก็ถึงกับต้องลงแรงขนาดนี้ ถ้าเพื่อผู้หญิงคนเดียว เขาทำขนาดนี้มันก็เกินไปหน่อยจริงๆ

ไม่ได้สนใจเรื่องที่นางเคยดูแลเขามาตอนยังเล็กนั่นจริงหรือ?

"อายวน..."

นางเรียกคำนี้ออกมาด้วยสัญชาตญาณ แต่เซียวหลันยวนก็หันมาทางนาง แม้จะไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ฮูหยินเฉิงก็รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของเขา นางรรีบเก็บคำกลับทันที

"ท่านอ๋อง คนนี้คือเจี๋ยหลี่ นายท่านเจี๋ย เขาไม่ได้ทำเรื่องอะไร..."

"ไม่ได้ทำอะไรเรอะ? ฮูหยินเฉิงตอนนี้คิดจะขอความเมตตาแทนเขาหรือ?"

พอได้ยินเซียวหลันยวนเรียกนางว่าฮูหยินเฉิง ใจของฮูหยินเฉิงก็ดิ่งวูบ ใจคอไม่ดีหน่อยๆ

เดิมทีนางจะไม่เรียกชื่อเขาก็ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังเรียกนางว่าท่านน้าเฉิงอยู่ ทำไมตอนนี้ถึงเรียกกันห่างเหินแบบนี้ล่ะ?