บทที่ 2082

เพราะอ๋องเจวี้ยนรู้สึกว่านางควรจะไว้ทุกข์ให้สามีหรือ?

แต่คำพูดต่อมาของเซียวหลันยวนก็ทำลายจินตนาการทางลงมาทันที

"ข้าไม่ได้ว่างมากขนาดนั้น"

"ท่านอ๋อง ข้ากับนายท่านเจี๋ยไม่ได้มีอะไรกัน" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น

"ต่อให้จะมีอะไรนั่นมันก็เรื่องของเจ้า ฮูหยินเฉิง เห็นแก่หน้าของท่านลุงเจ้าอุทยาน นี่จะเป็นการยอมให้ครั้งสุดท้ายของข้า จะไม่ถือสาเอาผิดเจ้า แต่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นหลังจากนี้เจ้าจะดูแลได้หรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเจ้าเองแล้ว แล้วก็จงดูแลปากเจ้าให้มันดีดีเสียด้วย"

เซียวหลันยวนพูดพลางทำสัญญาณมือ องครักษ์ก็คุมตัวเจี๋ยหลี่ออกไปทันที

"ฮูหยินช่วยข้าด้วย!" เจี๋ยหลี่ร้องขึ้นมาทันที ตอนนี้ยังจะรักษาหน้าไว้ทำไมอีก? เขามีลางสังหรณ์ ว่าถ้าให้อ๋องเจวี้ยนพาตัวไปจริงๆ เขาคงไม่รอดแน่

สองปีนี้ที่เขาคอยเอาใจงอนง้อฮูหยินเฉิงมาตลอดถือว่าได้ผลลัพธ์อยู่ ในใจฮูหยินเฉิงอันที่จริงก็เกือบจะยอมรับเขาแล้ว โดยเฉพาะครั้งนี้ ที่เจ้าอารามไม่ได้ยืนข้างนาง ทำให้นางรู้สึกว่าคงจะหมดหวังกับทางเจ้าอารามแล้ว บางที มาอยู่กับเจี๋ยหลี่อาจจะไม่เลวก็ได้

ถ้าหากเซียวหลันยวนไม่เข้ามา ฮูหยินเฉิงไม่แน่คืนนี้อาจจะได้ลงเอ่ยกันบนเตียงกับเจี๋ยหลี่แล้ว

ตอนนี้พอได้ยินเจี๋ยหลี่ร้องอย่างเวทนา ในใจนางก็รวดร้าวมาก รีบลุกขึ้นเข้ามาขวาง

"ท่านอ๋อง เขาทำอะไรผิดกันแน่? ท่านปล่อยเขาไปเถอะ ข้าจะขอโทษแทนเขาเอง"

เซียวหลันยวนมองนาง "เขาทำผิดโทษตาย ข้าจะเอาชีวิตเขา เจ้าจะตายแทนเขารึ?"

เขาพูดคำนี้ออกมาอย่างเย็นชาถึงที่สุด ราวกับว่าถ้าฮูหยินเฉิงกล้าพูดคำว่าใช่ เขาก็จะจัดการนางอย่างไม่ปราณีทันที

ฮูหยินเฉิงสะดุ้งเฮือก

นางพูดอะไรไม่ออกแล้ว มองดูเซียวหลันยวนคุมตัวคนออกไป

เรือนหน้าทางนั้นมีคนหนุ่มสองคนเห็นอ๋องเจวี้ยนพาคนไปเรือนหลัง ไม่นานนักก็คุมมตัวเจี๋ยหลี่ออกมา ทั้งสองคนสบตากันผาดหนึ่ง