บทที่ 2102

คนอื่นในเมืองก็พบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าพวกเขากำลังไล่ตามหาประชาชนพวกนั้นเพื่อคิดบัญชี คนพวกนั้นที่รับเงินห้าสิบตำลึงมาตอนนี้ก็ล้วนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหนแต่ก็ยังไม่รู้สึกปลอดภัย เพราะยังมีคนมาเคาะประตูบ้าน ด่าท่อไม่หยุด กระทั่งครอบครัวของพวกเขาก็ยังไม่ให้อภัยพวกเขาด้วย

และสองวันนี้ประชาชนที่ไปตรวจโรคซื้อยากับหมอเฉียวทางนั้นก็ถูแจ้งว่า หลังจากนี้มาตรวจโรคและซื้อา ราคาจะเพิ่มขึ้นมาแล้ว

หมอเฉียวบอกกับพวกเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า: พวกเจ้าคิดว่าค่ารักษาของข้าถูกขนาดนั้นเลยหรือ? ถ้าเก็บแค่นั้นข้าก็อดตายไปนานแล้ว หลังจากนี้ถ้าไม่มีอ๋องเจวี้ยนชดเชยให้ เช่นนั้นเขาก็ควรเก็บด้วยราคาปกติแล้ว

คนป่วยที่ไปซื้อยาวันนั้นจ่ายเงินมากกว่าแต่ก่อนครึ่งหนึ่ง

หลังจากกลับไปก็ด่าคนพวกนั้นอย่างสาดเสียเทเสีย

เพียงไม่นาน ก็มีคนรู้ว่าสาเหตุของเรื่องนี้คือฮูหยินเฉิง จึงมีพวกหญิงสาวคุณนายที่สมัยก่อนผูกมิตรกับฮูหยินเฉิงไว้วิ่งแจ้นไปอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นหานาง

ฮูหยินเฉิงเพิ่งจะรับมือกับหลานชายสองคนของสามีจบ ก็ถูกคนพวกนี้มาพูดจาเสียดสีอีก โกรธจัดล้มป่วยไปทันที

ลวี่กั่วขึ้นเขามาหาฟู่จาวหนิง บอกว่าฮูหยินของพวกเขาป่วยจนล้มไปแล้ว ขอเชิญฟู่จาวหนิงไปที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นเพื่อดูนางหน่อย

ขณะเดียวกันก็ยังมาหาเจ้าอารามด้วย บอกว่าฮูหยินเอาแต่ร้องไห้เงียบๆ กินอะไรไม่ได้เลย ต้องการให้เจ้าอารามไปปลอบใจเสียหน่อย

"เจ้าอาราม ฮูหยินของเราฟังแต่ท่านมาแต่ไหนแต่ไร รบกวนท่านไปเตือนนางหน่อยเถิด เมื่อวานนี้นางไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปนางคงรับไม่ไหวแน่"

"พระชายา ฮูหยินของเราก่อนหน้านี้เข้าใจท่านผิดไปบ้าง แต่นางตอนนี้ก็รู้ผิดแล้ว คนใหญ่โตอย่างท่านก็ควรใจกว้าง ไปช่วยดูอาการนางหน่อยเถิด" ลวี่กั่วหันมาอ้อนวอนฟู่จาวหนิงอีกครั้ง

"ไมใช่บอกว่า ที่เมืองก็มีหมอหรือ?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"หมอเฉียวบอกว่าเขาไม่ถนัดรักษาอาการหญิงสาว จึงไม่ยอมไป"

ลวี่กั่วพอพูดถึงคำนี้ในใจก็แอบแค้นอยู่ลึกๆ นางรีบเหลือบไปมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง

เรื่องนี้ต้องเป็นเพราะอ๋องเจวี้ยนแน่ๆ

ถ้าไม่ใช่อ๋องเจวี้ยนผิดใจกับฮูหยิน หมอเฉียวจะกล้าปฏิเสธเพื่อมารักษาอาการฮูหยินหรือ? ช่วงหลายปีมานี้ ฮูหยินพอไม่สบาย เมื่อไรกันที่หมอเฉียวไม่แบกกล่องยาไปอุทยานเขาเพื่อรักษานางเป็นลำดับแรก?