บทที่ 2103

"นางน่าจะคิดมากเกินไปน่ะ พวกเจ้าไปเตือนนางหน่อยก็พอแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

ลวี่กั่วกัดฟัน

พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นคนที่ในคับแคบจริงๆ! มิน่าฮูหยินถึงไม่ชอบนางเอาเสียเลย!

ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ฮูหยินกับอ๋องเจวี้ยนจะมาผิดใจได้อย่างไรกัน?

ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนก็เคารพฮูหยินมาตลอด ตอนนี้ดันมาถูกพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป่าหูอยู่ข้างหมอน จนมาขีดเส้นคั่นกับฮูหยินไปแล้ว

อยู่ด้วยกันกับพระชายาแบบนี้ หลังจากนี้อ๋องเจวี้ยนจะไปได้ดีได้อย่างไร?

ฟู่จาวหนิงมองลวี่กั่ว และก็ไม่พลาดที่จะเห็นสีหน้าเคียดแค้นเล็กๆ ก่อนที่นางจะก้มหน้าลง

เป็นแบบนี้ แล้วยังคิดจะให้นางลงเขาเพื่อไปดูอาการฮูหยินเฉิงอีกรึ?

"พระชายา ท่านช่วยหน่อยเถิด ข้าน้อยเป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง พูดอะไรไปฮูหยินก็ไม่ฟัง นับตั้งแต่เจ้าอุทยานตายไป สองคนที่ฮูหยินเชื่อใจมากที่สุดก็คือเจ้าอารามกับอ๋องเจวี้ยน และเชื่อฟังคำพูดของพวกเขาสองคนมากที่สุด จะรบกวนเจ้าอารามหรือว่าท่านอ๋องลงเขาไปดูนางหน่อยได้ไหม?"

ลวี่กั่วพูด และคุกเข่าลงตรงหน้าพวกเขา

"ขอร้องพระชายาด้วย สงสารฮูหยินของข้าทีเถิด พระชายาต้องเป็นคนที่ใจดีมีเมตตาแน่นอน ฮูหยินของข้าก่อนหน้านี้เข้าใจพระชายาผิด นั่นก็แค่คิดเพื่อท่านอ๋องเท่านั้น แม้อาจจะคิดผิดไป แม้ท่านอ๋องจะไม่ต้องการ แต่ฮูหยินของเราก็แค่เจตนาดีเท่านั้น ท่านอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลย"

ลวี่กั่วพูดพลางจะโขกศีรษะลงพื้น

ระหว่างทางที่ขึ้นเขานางก็คิดจนเข้าใจแล้ว ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้นางต้องลำบากต้องน้อยใจก็ไม่เป็นไร แค่ขอให้อ๋องเจวี้ยนไปพบฮูหยินที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นให้ได้

มีแค่ให้เขาไปเท่านั้น พวกเขาถึงจะใช้โอกาสนี้บอกกับภายนอกได้ ว่าท่านอ๋องยังมองฮูหยินเป็นผู้อาวุโสอยู่ ก่อนหน้านี้พวกเขาเข้าใจผิดไป แต่ท่านอ๋องยังเป็นห่วงฮูหยินอยู่

มีแค่แบบนี้ เจ้าพวกประชาชนชั้นต่ำนั้นถึงจะเคารพฮูหยินต่อ คอยปกป้องฮูหยิน แล้วหลานชายสองคนนั้นถึงจะไม่กล้ามาแย่งชิงอุทยานเขา

"ความหมายของเจ้าคือ ถ้าข้าไม่ไปดูอาการนาง ข้าก็ไม่ใช่คนมีใจเมตตาอย่างนั้นสินะ? แล้วถ้าข้าไปคิดเล็กคิดน้อยกับนาง ข้าก็เป็นคนขี้เหนียวงั้นรึ?"