บทที่ 2109

แม้ว่าเขาจะเป็นคนของพระชายา แต่ก็ไม่ใช่คนของตระกูลเสิ่น ดังนั้นจึงเลี่ยงออกไปหน่อย เพื่อไม่ให้ไปล่วงรู้ความลับอะไรของตระกูลเสิ่นเข้า

ไป๋หู่กลับหาอะไรไม่เจอ

"คุณหนู ไม่มีขอรับ ก่อนที่เขาจะบาดเจ็บคงจะเอาจดหมายหรือของอะไรไปซ่อนที่อื่นแล้ว"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "เช่นนั้นก็รอเขาตื่นก่อนค่อยว่ากันแล้วกัน"

พอนางชำระล้างเสร็จ ทุกคนก็รอเซียวหลันยวนกับเจ้าอารามกลับมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้ามาพูดกับนางอย่างอดไม่อยู่

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านรู้ไหมว่าวิทยายุทธ์ของเจ้าอารามเป็นอย่างไรบ้าง? เขาทำไมถึงออกไปคนเดียวกัน? ถ้าเผื่อเจอกับอันตรายเข้าจะทำอย่างไร"

นางตอนนี้เป็นห่วงเจ้าอารามขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

นางรู้ว่าวิทยายุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นอ๋องเจวี้ยนยังมีองครักษ์อยู่ด้วย น่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร

แต่เจ้าอารามโยวชิงไม่เหมือนกันนะ นางรู้ว่าเขาน่าจะฝึกยุทธ์มาบ้าง แต่ไม่รู้ว่าวิชายุทธ์ของเขาร้ายกาจแค่ไหน เขาพาซางจื่อไปแค่คนเดียว ถ้าเผื่อเจอกับอันตรายแล้วจริงๆ ล่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้วนางจะทำอย่างไรกัน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองตอนนี้ต้องพึ่งพาเจ้าอาราม นางจึงไม่อยากให้เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"เขาน่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ

นางรู้สึกจริงๆ ว่าเจ้าอารามไม่น่าจะเกิดเรื่องอะไร เพราะจากที่นางเห็น เจ้าอารามไม่ว่าจะมีวรยุทธ์หรือไม่ แต่เขาก็ลึกล้ำยากจะหยั่งมาก

ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ใช่ว่าคำนวณเป็นหรือ? น่าจะคำนวณตำแหน่งมงคลให้ตัวเองได้แหละ

ซางจื่อก็อยู่ด้วยนะ

นางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากว่าเจ้าอารามคิดจะทำอะไรกันแน่

ต่อให้จะได้ยินการเคลื่อนไหวอะไร ก็ควรอยู่ที่นี่ถึงจะดีกว่าสิ หรือจะบอกว่าเขาจะเป็นเหมือนกับเซียวหลันยวน ไม่คิดให้คนไปรบกวนนางนอนหลับ คิดจะปิดปากคนที่ด้านนอกให้หมดหรือ?

ถ้าหากเป็นแบบนี้ เช่นนั้นนางก็ควรขอบคุณความเอาใจใส่ของเขาหรือ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้จึงพูดออกมาคำหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ "พวกเราตอนที่ตื่นขึ้นมาท่านยังหลับสบายดีอยู่เลย ถ้าตอนนั้นท่านตื่นมาด้วยก็คงดีหรอก ท่านคงจะเตือนให้เจ้าอารามอยู่ที่นี่ด้วยกระมัง?"