บทที่ 2110

พวกของสืออีเองก็รู้สึกแปลกประหลาดเช่นกัน

ความระแวดระวังของฟู่จาวหนิงปกติก็สูงมาก ขนาดเหล่าองครักษ์ลับขยับตัวนิดเดียว นางก็สัมผัสได้ทันทีว่าองครักษ์เงาซ่อนกันอยู่ตรงไหน

แล้ววันนี้ในวัดโทรมๆ นี่ ทำไมถึงได้หลับลึกนักล่ะ?

"องครักษ์เงาคอยคุ้มกันพระชายาอยู่ตลอด" สืออีรีบเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เขาเองก็กลัวว่าฟู่จาวหนิงจะโกรธอ๋องเจวี้ยน คิดว่าเขาทิ้งนางไว้ที่นี่แล้วจากไป

"ข้ารู้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงไม่มีความคิดจะย้ายความโกรธไปลงกับเซียวหลันยวน นางรู้สึกว่าเจ้าอารามน่าจะทำอะไรไว้

แต่ผลของการจับชีพจรไม่มีอะไรผิดปตกิ สุขภาพของนางยังปกติดีมาก

"คุณหนู ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เสี่ยวเยว่เองก็กังวล "ท่านมีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?"

"ไม่มีนะ" ฟู่จาวหนิงส่ายหัว

ไป๋หู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังถามออกมาว่า "เป็ไปได้ไหมที่หมอจะรักษาตัวเองไม่ได้?"

"ไป๋หู่เจ้าพูดไร้สาระอะไรน่ะ?" เสี่ยวเยว่ถลึงตามองเขาผาดหนึ่ง

พูดแบบนี้ หรือว่าคุณหนูต้องมีอะไรผิดปกติถึงจะถูกรึไง?

"ไม่มี ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ" ฟู่จาวหนิงกลับไม่ได้โกรธ นางเองก็รู้ว่าไป๋หู่แค่เป็นห่วงนางมากเท่านั้น

นางเหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง

ยังจำได้ว่าวันนั้นในอารามโยวชิง เจ้าอารามไม่รู้ว่าใช้วิธีไหน ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลืมเรื่องที่เคยจูบเขาในถ้ำภูเขาไป

ดังนั้น การจะทำให้นางหลับลึกหน่อย ไม่ตื่นขึ้นง่ายๆ เพราะได้ยินเสียง สำหรับเขาแล้วก็น่าจะไม่ได้ยากเย็นอะไรกระมัง

ไว้นางค่อยหาโอกาสทำให้ชัดเจนก็พอ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่รู้นางกำลังทำอะไร เห็นแค่สายตาของนางเคร่งขรึมขึ้นมา ทำเอาไม่กล้าพูดอะไรไปชั่วขณะ

ถ้าเผื่อพูดอะไรแล้วทำให้ฟู่จาวหนิงไม่พอใจล่ะก็ ถ้าโกรธขึ้นมาอาจจะทิ้งนางไว้ที่นี่ไม่สนใจก็ได้