บทที่ 2111

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งกลัวทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ

"แต่ถ้าข้าไปก่อน แล้วถ้าเผื่อถูกพวกเขาไล่ตามมาล่ะ ข้าก็จะถูกพาตัวไปน่ะสิ"

ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครช่วยนางได้

ตอนนี้นางอยู่ในแคว้นเจา พวกเขาจะปกป้องนางหน่อยไม่ได้หรือ? ทำไมยังต้องผลักไสนางคนเดียวด้วย? นางที่เป็นคนต่างแคว้นอ่อนแอไร้ที่พึ่งคนหนึ่ง!

"เจ้าคิดว่าพวกเรากำลังขวางให้เพื่อใครอยู่กัน?" เซียวหลันยวนโมโหแล้ว

เพราะต้องการปกป้องนางนี่ล่ะ หลังจากพบว่าอีกฝ่ายส่งยอดฝีมือมากองหนึ่ง เขาจึงออกคำสั่งสังหาร และยอดฝีมือของต้าชื่อก็สืบเจอร่องรอยขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว เตียมจะสังหารทุกคนที่คุ้มครองนางอยู่

มองออกว่า ฝ่าบาทต้าชื่อบ้าคลั่งไปแล้ว

ระหว่างแคว้นเจากับต้าชื่อต่างมีสมดุลอยู่ ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถส่งกองกำลังที่เกินกว่าตกลงกันไว้ แอบลักลอบเข้าไปในดินแดนของอีกฝ่าย ฝ่าบาทต้าชื่อครั้งนี้ล้ำเส้นมาแล้ว

เพราะคนที่พวกเขาทานไว้เมื่อครู่มากกว่าร้อยคน

พวกเขาสังหารไปหลายสิบ มีส่วนหนึ่งหลบหนี และพวกเขาก็สืบได้ว่า ทหารของอีกฝ่ายแบ่งเป็นสองทาง อีกลุ่มหนึ่งจำนวนอย่างน้อยยังมีอีกร้อยกว่า

ฝ่าบาทต้าชื่อส่งยอดฝีมือสองร้อยนายมาในแคว้นเจา!

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ แค่เพื่อโชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรือ?

"อ๋องเจวี้ยน จักรพรรดิของข้าส่งคนมาจริงหรือ? ท่านสังหารไปหมดแล้วหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเซียวหลันยวนตาแป๋ว

เซียวหลันยวนตอนนี้เบื่อหน่ายนางมาก

เดิมทีถ้านางปลีกตัวออกไปก่อน พวกเขาก็ยังวางแผนลวงรายทางได้ หรืออาจจะดึงความสนใจคนพวกนั้น ล่อพวกเขาไปทางอื่น ให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดินทางไปถึงเมืองหลวงได้ก่อน

แต่ตอนนี้นางยังอยู่ นางยังไม่มีวรยุทธ์ แล้วก็ไม่ฉลาด ระหว่างทางซ่อนร่องรอยนางได้ยากมาก

ตอนนี้พวกเขากลายเป็นองครักษ์ของนางไปแล้วจริงๆ

นี่เป็นเรื่องที่ทำให้เซียวหลันยวนหงุดหงิดมาก

"ใครบอกกับเจ้าว่าจะสังหารให้หมด?"