บทที่ 2131

ของวางลงตรงหน้าฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวน

ห่อไว้ด้วยผ้าดำ ถูกย้อมจนแดงก่ำ เลือดแห้งไปแล้ว น่าจะถูกซ่อนมาหลายต่อหลายที่ ดังนั้นจึงเปื้อนไปด้วยฝุ่นกับเศษหญ้า

ท้ายสุดยังถูกโยนลงไปในหุบเขาลึกอีก ไม่รู้ว่าของด้านในแตกหักหรือเปียกชื้นได้หรือเปล่า

"ข้าจะเปิดดู"

ฟู่จาวหนิงห้ามเซียวหลันยวนไว้ ตนเองลงมือเอง

ถ้าเผื่อด้านในมีพิษ นางยังพอป้องกันไว้ได้

เซียวหลันยวนมองนางอย่างจนใจ เขาเป็นชายหนุ่ม แล้วยังเป็นชายหนุ่มที่วิชายุทธ์สูงส่งด้วย จาวหนิงกลับคิดจะปกป้องเขา เรื่องแบบนี้เขายังอยากจะทำเองอยู่

เขามายืนข้างนาง ถ้ามีอะไรผิดปกติ ก็สามารถดึงนางฉากหลบมาได้ทันที

ฟู่จาวหนิงเปิดผ้าชั้นนอกออก ด้านในยังมีอีกชั้น

เหมือนจะเป็นผ้าเคลือบน้ำมัน กันน้ำได้ด้วย

พอเปิดผ้าเคลือบน้ำมันชั้นนี้ออก ด้านในเป็นกล่องขนาดฝ่ามือใบหนึ่ง แต่ทั้งกล่องถูกเทียนเคลือบเอาไว้หนา

เทียนเคลือบชั้นนั้นส่งกลิ่นประหลาดออกมา ไม่แรงมาก แต่ประสาทรับกลิ่นของทั้งสองคนเฉียบคมมาก ดังนั้นจึงได้กลิ่นกันทั้งคู่

เซียวหลันยวนจะพาฟู่จาวหนิงถอยออกมาทันที แต่กลับเห็นฟู่จาวหนิงแหงนหน้ามองเขา จากนั้นก็ชี้ที่ตนเอง

นางสวมหน้ากากปิดปากอยู่

มีหน้ากากปิดปากแล้วไม่ต้องกลัว

"ข้าจะกลั้นหายใจ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงหยิบมีดเล็กเล่มหนึ่ง ปาดเทียนชั้นหน้านั่นออก

พอปาดออก ก็มีสิ่งที่เหมือนฝุ่นผงพ่นออกมา

ทั้งสองคนล้วนระแวดระวังขึ้น ถอยหลังอย่างรวดเร็ซ มือของฟู่จาวหนิงชักกลับไวมาก

แต่พวกเขาก็เห็นว่าคมของมีดเล็กนั่นถูกย้อมเป็นสีดำชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว

"มีพิษ"

"ไม่เป็นไร" ฟู่จาวหนิงหยิบขวดใบหนึ่งออกมา พ่นลงไปด้านบนสองสามที

ผงฝุ่นเหล่านั้นพอชื้นก็ร่วงลงมา และถูกนางใช้ผ้าเช็ดออกอย่างระมัดระวัง "อีกเดี๋ยวข้าจะไปทดสอบว่าเป็นพิษอะไร"

นางเก็บผ้าชิ้นนี้ไปข้างๆ

"ระวังด้วย"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าด้านในมีอะไรอยู่ ถึงต้องใส่ผงพิษเอาไว้

"ข้าสวมถุงมือไหม?"

เซียวหลันยวนเห็นว่านางตอนนี้เพิ่งหยิบถุงมือมาสวม ก็อดกุมหน้าผากไม่ได้