บทที่ 2163

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยชอบถูกคนดึงไปพัวพันกับเจ้าอาราม

เจ้าอารามโยวชิงคนนั้นนางยังมองไม่ออกเลย แต่จากเรื่องที่เขาพยายามกีดกันนางกับเซียวหลันยวนมาตลอด ตลอดทางนี้ยังอยู่กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย นางจึงต้องระมัดระวังเจ้าอารามโยวชิงไว้

ต่อให้เขาจะมีเหตุผลจำเป็นหรือพูดออกมาไม่ได้จริงๆ ก็ตาม

ต่อให้เขาจะทำตามภาพมายาเพื่อความผาสุกของมวลประชาก็ตาม

ถุด เอาความรับผิดชอบกับตรวนที่หนักอึ้งมาครอบหัวนางไว้ แล้วนางต้องแบกรับมันอย่างไม่มีข้อโต้แย้งหรือ?

ฟู่จาวหนิงรู้สึคกว่าตนเองไม่ได้มีจิตใจยิ่งใหญ่ขนาดนั้น

ถ้าหากพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา บางทีนางยังอาจจะช่วยคิดหาทางออกด้วยกันก็ได้

"พระชายารู้ว่าตัวข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้" พระสนมอวี้เฟยชะงักไป อธิบายขึ้นมาอีกว่า "ก่อนหน้านี้ที่อ๋องเจวี้ยนพักฟื้นที่ยอดเขาโยวชิง ก็เป็นเพราะไท่ซ่างหวงเห็นด้วย เขาต้องรู้ถึงความผูกพันที่อ๋องเจวี้ยนกับเจ้าอารามมีให้กันมาหลายปีแน่ ไม่ใช้อำนาจราชวงศ์มาข่มเจ้าอารามหรอก พระชายาคิดมาเกินไป"

"พระสนมอวี้เฟยถ้าอยากรู้เกี่ยวกับเจ้าอาราม ก็เชิญเจ้าอารามเข้าวังมาก็จบแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาสืบผ่านตัวข้า" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

นี่คือไม่เล่นด้วยเลย

พระสนมอวี้เฟยดื่มชาไปอึกหนึ่ง "ข้าก็ไม่ได้อยากสนใจตัวเจ้าอารามนักหรอก เพียงแต่อยากหาหัวข้อสนทนามาคุยกับพระชายาเท่านั้น แล้วที่มาครั้งนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไปยอดเขาโยวชิงกับพวกท่าน แล้วยังกลับมาด้วยกันอีก พระชายาคืนดีกับองค์หญิงใหญ่แล้วหรือ?"

ทำไมสอดรู้สอดเห็นนักนะ?

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็รู้ว่าพระสนมอวี้เฟยดึงนั่นดึงนี่มาคุยเพื่อกลบเกลื่อนเป้าหมายแท้จริงของตนเอง ไม่แน่การพูดคุยเรื่อยเปื่อยแบบนี้ อาจจะสืบเจอเรื่องที่นางต้องการเข้าโดยไม่ตั้งใจก็ได้

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับพวกเราไม่ได้เดินทางด้วยกันตลอด แล้วก็ยังคงไม่สนิทกัน ไม่ถือว่าคืนดีอะไรกัน" ฟู่จาวหนิงตอบ

"อันที่จริง" พระสนมอวี้เฟยสีหน้าดูลำบากใจ "ตัวข้าก็รับภารกิจหนึ่งมา ฝ่าบาทต้าชื่อเขียนจดหมายมาถึง แจ้งว่างวางใจตัวองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ลง และยังบอกว่าองค์หญิงใหญ่มีความรักต่อตัวอ๋องเจวี้ยนมาตลอด เพื่อเขา ถึงกับยอมละทิ้งบ้านทิ้งแคว้น เดินทางนับพันลี้ไล่ตามมาถึงแคว้นเจา"

นี่คือกำลังจะพูดเรื่องเป็นการเป็นงานแล้วหรือ?

ฟู่จาวหนิงมองนาง ไม่พูดอะไรต่อ รอให้พระสนมอวี้เฟยพูดต่อ

"จักรพรรดิต้าชื่อสงสารองค์หญิงใหญ่ จึงเขียนจดหมายมาขอร้องฝ่าบาท ให้เขาช่วยองค์หญิงหน่อย จวนอ๋องเจวี้ยนตอนนี้เงียบเหงามาก ยิ่งไปกว่านั้นพระชายาอย่างท่านก็เป็ฯคนมีความคิดของตนเอง แล้วยังมีความสามารถ จึงต้องมีการออกจากจวนออกจากเมืองหลวงไปช่วยเหลือผู้คนเป็นเรื่องธรรมดา"