บทที่ 2162

นางระบำสองคนนั้นคุกเข่าลงข้างๆ แต่กลับเงยหน้ามองมาทางฟู่จาวหนิงอยู่ตลอด

เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วมองข้ามพวกนางไม่ได้เลย

นางสองคนรู้สึกแปลกประหลาดมาก พระสนมอวี้เฟยจงใจจัดฉากนี้หรือ? ให้นางระบำคุกเข่าอยู่ที่นี่ แล้วพวกนางก็ยังดูคล้ายคลึงกับพระชายาด้วย มองผ่านๆ ก็เหมือนให้พระชายามานั่งคุกเข่าอยู่ในตำหนักตลอดแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางยังสวมเสื้อบางเบาเห็นเนื้อหนัง ที่บ่าแขนและเอวมีเพียงผ้าบางๆ ชั้นเดียว ปกปิดอะไรแทบไม่ได้เลย

นี่คือกำลังแอบลบหลู่พระชายาของพวกนางอยู่หรือ?

เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วล้วนโมโหเป็นฟืนไฟ อดถลึงตาใส่พระสนมอวี้เฟยไม่ได้

สายตาของพระสนมอวี้เฟยก็กวาดผ่านหน้าพวกนาง เลิกคิ้วขึ้น "พระชายาอ๋องเจวี้ยน หญิงรับใช้สองคนนี้ของท่านเหมือนจะไม่ค่อยพอใจข้าหรือ? ทำไมพวกนางถลึงตามองตัวข้าแบบนี้?"

ขึ้นตำแหน่งสนมเร็วเกินไป เดิมทีเป็นแค่สาวงามที่แคว้นหมิ่นส่งเข้ามาเท่านั้น ตอนี้กลับกล้าใช้คำว่า "ตัวข้า" เรียกตัวเองเสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็อดคิดถึงพระชายาเยว่ขึ้นมาอีกไม่ได้

ครึ่งปีก่อนพระชายาเยว่ก็กำเริบเสิบสานมาก กระทั่งทำให้ตระกุลเยว่กำเริบเสิบสานตามไปด้วย ตอนนั้นพวกเขาล้วนรู้สึกว่าพระชายาเยว่น่าจะได้รับความโปรดปรานสุดในวังหลัง ใกล้จะมาแทนที่ตำแหน่งฮองเฮาได้แล้ว

ผลคือไม่ทันครึ่งปี ก็มีหมอหญิงจากแคว้นหมิ่นมาเอาชนะไป

พระชายาเยว่ไม่กล้าโผล่หน้ามาแล้ว

"พระสนมอวี้เฟยมองผิดแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยเสียงเรียบ "สาวใช้สองคนนี้ของข้าแค่มีดวงตาโตเท่านั้น ดังคนเวลามองคนจึงดูเหมือนถลึงตาใส่"

พอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วก็เกือบจะกลั้นไม่ไหว

เดิมทียังโกรธที่พระสนมอวี้เฟยใช้วิธีชั้นต่ำแบบนี้ แต่คำพูดของฟู่จาวหนิงก็ทำเอาพวกนางเกือบหัวเราะออกมา

พระสนมอวี้เฟยก็ตะลึงงันจนแทบพูดไม่ออก

ไม่ใช่สิ นี่มันโกหกหน้าตาเฉยเลยนี่นา?

"ล้วนพูดกันว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนปกป้องพวกพ้อง ดูท่าจะเป็นเช่นนี้จริง" น้ำเสียงนางเย็นลงมาอย่างอดไม่อยู่

"อันที่จริงนี่ก็เป็นนิสัยคน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น "ทุกคนย่อมเคยชินกับการปฏิบัติต่อคนของตนเองดีกว่า และคอยระแวดระวังคนนอก หรือพระสนมอวี้เฟยไม่ใช่แบบนี้?"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนพูดตลกเสียแล้ว แคว้นเจาของพวกท่านไม่ใช่มีคำหนึ่งพูดว่า เข้าข้างความถูกต้องไม่เข้าข้างคนกันเองหรือ? จะเป็นคนก็ต้องเข้าใจเหตุผล พูดจาด้วยเหตุผลสิ?"