บทที่ 2173

หยวนกังสะกดความโกรธลงมาก่อน

"พวกเรามาแคว้นเจา ก็เพื่อมาช่วยเหลือประคับประคองแค้นเจา สอนพวกท่านเพาะปลูกธัญพืชไม้ผลให้ดียิ่งขึ้น ถ่ายทอดมาตรการปกครองบ้านเมืองและการเมืองต่างๆ ที่เหมาะสมกับสภาพท้องถิ่นให้พวกท่าน สอนประสบการณ์บางอย่างของเราให้พวกท่าน เพื่อให้แคว้นเจาพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น"

"ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายังให้แคว้นเจาได้สัมผัสถึงความจริงใจของแคว้นหมิ่นอีก้ดวย กระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองแคว้น เพิ่มพูนมิตรภาพ"

หยวนกังยังพูดไม่ทันจบ อ๋องเจวี้ยนก็ตัดบทเขาว่า "เพื่อให้องค์จักรพรรดิขายพวกเราสามีภรรยาให้พวกท่านสินะ?"

พรวด

หยวนอี้มุมปากกระตุก

มองออกเลย ว่าอ๋องเจวี้ยนคิดจะไม่เสแสร้งแล้ว

"ท่านอ๋อง อันที่จริงนี่ก็ไม่ได้มีผลเสียอะไรกับท่านเลย" หยวนอี้คิดๆ ตั้งใจเปิดอกเจรจาตรงๆ กับอ๋องเจวี้ยน

แต่หยวนกังก็ตัดบทเขา

"พวกเรานำความหวังดีเข้ามาจริงๆ แล้วก็สุราอาหารของหอลมวสันต์นี่ก็ชั้นหนึ่ง ในเมื่ออ๋องเจวี้ยนรู้สึกว่าพวกเขากินดื่มมากเกินไปในวังราชนิเวศน์ เช่นนั้นตอนนี้ก็ให้โอกาสพวกเราหน่อย ใช้เงินของเราเองเลี้ยงอาหารสุราเลิศรสกับอ๋อวเจวี้ยนดีดีสักหน่อยเถิด"

เขารินสุราให้อ๋องเจวี้ยนเอง เอ่ยต่อว่า "นักดนตรีของหอลมวสันต์เองก็เป็นเลิศเช่นกัน แต่ว่า ข้ายังรู้สึกไม่ยอมหน่อยๆ จึงได้นำนักดนตรีหญิงของแคว้นหมิ่นมาด้วย อ๋องเจวี้ยนลองฟังเพลงของแคว้นหมิ่นเราดู ว่าแตกต่างกับของทางแคว้นเจาหรือไม่"

พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณมือให้เสี่ยวเซ่อ

เซียวหลันยวนกำลังจะพูดอะไร เสียงเตร้งๆ ดังขึ้น นิ้วของเสี่ยวเซ่อก็กวาดพิณอย่างรวดเร็ว

เสียงพิณดังขึ้น พร้อมกับพลังโหมกระหน่ำราวลมคลั่งพายุฝนช่วงต้นฤดูร้อน ทำเอาเขาไม่มีโอกาสได้พูดออกมา

หญิงสาวคนนี้ พอดีดพิณ จังหวะเริ่มต้นยังมีพลังถึงขนาดนี้ ทำเอาเซียวหลันยวนถึงกับต้องหันมอง

เสี่ยวเซ่อแม้จะดีดพิณ แต่สายตากลับมองมาทางเขา สายตานั่นหวาดหยดราวดอกท้อ ทว่าขณะเดียวกันก็ยังดูบริสุทธิ์ใสกระจ่าง ม่านตาสีน้ำตาลทอง ขับเด่นผิวขาวละเอียด หางตามีไฝแดงเล็กๆ ยิ่งเพิ่มความน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก

สีม่านตาแบบนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

หลังจากนางสบสายตาเซียวหลันยวนแล้วก็ก้มหน้าลง นิ้วเองก็ผ่อนลงมา เสียงพิณเปลี่ยนไปทันควัน กลายเป็นความอ่อนนุ่ม ราวกับเสียงพึมพำ