บทที่ 2198

ถึงแม้ พอคิดว่าอ๋องเจวี้ยนยอมให้เสี่ยวเซ่อที่ใครๆ ก็เชยชมได้เช่นนี้ แต่กลับไม่ยอมรับนางไว้ ในใจนางก็ทั้งขมขื่นและเจ็บปวด แต่เวลานี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับมีความคิดที่ซับซ้อน ในเมื่อนางไม่ได้ครอบครอง ก็ไม่อยากจะเห็นฟู่จาวหนิงได้มีความสุข

หญิงสาวคนหนึ่ง จะให้ชายหนุ่มมาคอยรักและซื่อสัตย์ได้ทั้งชีวิตจริงหรือ?

อ๋องเจวี้ยนเป็นถึงใคร ฟู่จาวหนิงครอบครองไว้ได้คนเดียวจริงหรือ?

เป็นไปไม่ได้

"เสี่ยวเยว่" เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา

เสี่ยวเยว่รีบเดินออกมา

"ท่านอ๋อง?"

เสี่ยวเยว่สงสัยหน่อยๆ นางเองก็ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนเรียกนางในตอนนี้ทำไม

"โยนหญิงสาวคนนั้นออกไปจากจวนอ๋องซะ" เซียวหลันยวนชี้ไปที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ดวงตาเย็นเยียบลงมา "ถ่ายทอดคำสั่งข้า นับจากนี้ห้ามนางเข้ามาเหยียบที่จวนอ๋องเจวี้ยนอีก"

"ทุกคนในจวนอ๋องเจวี้ยน ถ้าหากเ็นนางเกิดเรื่อง ใครก็ห้ามช่วยนางทั้งนั้น"

พอคำสั่งนี้ออกมา คนทั้งหมดก็ล้วนตกตะลึง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

"อ๋องเจวี้ยน! ท่านรู้ไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกมา?"

"ข้าเข้าใจชัดเจนดี เจ้านั่นล่ะ ที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตัวเองเสียที พระชายาทนเจ้ามานานแล้ว ข้ากลับทนไม่ไหว ใจของข้าไม่ได้ดีงามแบบพระชายา หลังจากนี้ถ้าเห็นเจ้าลำบาก จะไม่มีทางยื่นมือไปช่วยอีกแล้ว"

พูดจบ เขาก็โบกมือ ออกคำสั่งให้เสี่ยวเยว่จับคนออกไปทันที

เดิ่นย่ำบนเส้นต่ำสุดที่ไม่ควรล้ำของเขาอยู่ได้!

ที่เขายังให้นางอยู่ในจวน เพื่อให้นางได้มายุแยงทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจาวหนิงเรอะ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่คาดเดาเมื่อครู่ ก็คิดจะให้จาวหนิงเกิดความแคลงใจต่อเขา

ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ขนาดนี้เชียว?