บทที่ 2202

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว "พิณอยู่ในมือข้าแล้ว ไม่อยากจะคืนให้เลย"

ดูจะให้หน้านางเกินไปแล้ว!

หยิบพิณตัวนี้เข้ามาล่อลวงเซียวหลันยวน สร้างความวุ่นวายในจวนอ๋อง แล้วยังคิดจะเอาคืนเรอะ?

เสี่ยวเซ่อตกตะลึง "เจ้าจะแย่งพิณของข้าหรือ?!"

หยวนอี้เองก็หน้าเปลี่ยนสี "หมอเทวดาฟู่ พิณตัวนี้เป็นของเสี่ยวเซ่อ พวกเราเองก็มีพระราชโองการของจักรพรรดิเข้ามา ใครก็ห้ามแตะต้องหรือแย่งพิณของเผ่าพวกเขา กระทั่งข้า ก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะพิณนี้เลย ขอให้ท่านคืนให้เสี่ยวเซ่อด้วย"

"หยวนอี้ พวกท่านได้รับการต้อนรับอย่างดีในแคว้นเจานานเกินไปแล้ว ดังนั้นเลยลืมตัวตนฐานะของตัวเองไปแล้วหรือ?" น้ำเสียงฟู่จาวหนิงเย็นเยียบลงมา สายตาที่มองหยวนอี้ก็เหมือนมองคนโง่คนหนึ่ง

หยวนอี้ตกตะลึง

ฟู่จาวหนิงหมายความว่าอะไร

"ที่นี่คือแคว้นเจา"

เซียวหลันยวนต่อคำพูดของฟู่จาวหนิงให้ แฝงไว้ด้วยความดูถูก "ข้ากับพระชายาขนาดคำพูดองค์จักรพรรดิก็ยังไม่แน่ว่าจะฟัง แล้วไหนจะเรื่องจักรพรรดิแคว้นหมิ่นของเจ้า จักรพรรดิแคว้นหมิ่นจะมีพระราชโองการอะไร แล้วมันเกี่ยวกับเราตรงไหน?"

น่าขำ

คนแคว้นหมิ่นหยิ่งทะนงมาตลอด ตอนนี้มองออกจริงๆ แล้ว

หยวนอี้จึงรู้สึกว่า พระราชโองการของจักรพรรดิแคว้นหมิ่น พวกเขาในฐานะคนแคว้นเจา ก็ควรจะต้องทำตามราชโองการ

หยวนอี้เดิมทียังไม่รู้ว่าเรื่องมันผิดตรงไหน ตอนนี้พอถูกพวกเขาจี้เข้ามา นางถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

จริงด้วย!

นางทำไมถึงรู้สึกอยู่ตลอด ว่าพวกอ๋องเจวี้ยนควรจะทำตามพระราชโองการของพวกเขา?

พระราชโองการของแคว้นหมิ่น เกี่ยวอะไรกับคนแคว้นเจากัน?

แต่พวกเขาคิดมาตลอด ว่าแคว้นหมิ่นแข็งแกร่งสุดในใต้หล้า เป็นแคว้นแกร่งอันดับหนึ่ง ดังนั้น คนจากแคว้นอื่นก็ควรเคารพพวกเขา

ในจิตใต้สำนึกจึงมีความคิดเช่นนี้ พวกเขาถึงได้ให้เสี่ยวเซ่อลงมือในหอลมวสันต์อย่างไม่เกรงกลัวอะไร กระทั่งว่า ตอนที่อ๋องเจวี้ยนจะพาเสี่ยวเซ่อกลับจวนอ๋อง พวกเขาก็ยังไม่กังวลอะไรด้วย

หยวนกังกับหยวนอี้คิดมาตลอด ว่าต่อให้อ๋องเจวี้ยนพาเสี่ยวเซ่อไป ก็คงไม่กล้าเอาชีวิตนาง

กระทั่งว่า คงไม่กล้าแย่งพิณใจละเมอของเสี่ยวเซ่อด้วย

หยวนอี้ที่เข้ามาคืนนี้ ก็แน่ใจว่าตนเองจะพาเสี่ยวเซ่อกลับไปได้อย่างง่ายดาย

อย่างมากก็แค่ขอโทษอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาเสียหน่อย