บทที่ 2201

ตอนที่ฟู่จาวหนิงถูกเซียวหลันยวนดึงถอยออกมา ก็ร้องขึ้นว่า "ให้ข้าได้ลองพิณตัวนี้ของเจ้าหน่อยว่ามันพิเศษตรงไหน!"

พูดจบ นิ้วของนางก็ดีดเบาๆ ดีดสายพิณสั่นไหว

เสียงพิณดังขึ้น จิตใจของทุกคนสั่นไหวขึ้นมา

เซียวหลันยวนฟาดฝ่ามือไปทางเสี่ยวเซ่อ

"อ๋องเจวี้ยนออมมือด้วย!" เสียงของหยวนอี้ดังขึ้นมาพร้อมกัน

เซียวหลันยวนได้ยินเสียงของนาง แต่ก็ไม่สนใจ

เสียงพลักดังขึ้น ตอนที่เสียงพิณดังเสี่ยวเซ่อก็ถูกฟาดลอยออกไปแล้ว กระแทกกับห้องเก็บฟืน ร่วงลงมาบนพื้น

นางกระอักเลือดโฮกใหญ่ กลับยังมองไปทางฟู่จาวหนิง

"ไม่ เป็นไปไม่ได้"

"ทำไมเจ้าถึงดีดเสียงพิณใจละเมอได้กัน?"

พิณตัวนี้ เป็นสมบัติลับของเผ่าพวกเขา สามร้อยปีมานี้ คอยถ่ายทอดต่อให้กับคนที่มีพรสวรรค์พิเศษในเผ่ามาตลอด คนทั่วไปอันที่จริงก็ดีดสายพิณให้เกิดเสียงได้ แต่เสียงพิณที่ออกมาจะทุ้มต่ำแห้งมาก แทบจะเรียกได้ว่าไม่น่าฟัง

แต่ฟู่จาวหนิงกลับดีดออกมาได้แล้ว!

นางดีดเสียงพิณใจละเมอออกมา แม้จะทำให้จิตใจสั่นไหว แต่ก็ไม่ได้มีผลใจละเมอ ทว่าก็ดีดออกมาได้แล้วจริงๆ

เสี่ยวเซ่อไม่อยากเชื่อ

ต้องรู้ด้วย ว่านางเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในรุ่นนี้ของเผ่า แต่หลังจากได้พิณมาก็ยังต้องฝึกฝนอย่างหนัก ตอนนั้นนางฝึกถึงครึ่งปี จึงสามารถดีดเสียงพิณเบื้องต้นได้!

แต่ว่าฟู่จาวหนิงเพิ่งจะแย่งพิณไป ครั้งแรกก็กลับดีดเสียงพิณใจละเมอออกมาได้อย่างสบายๆ

"ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ"

เสี่ยวเซ่อถูกกระทบกระเทือนอย่างมาก งึมงำขึันมา และกระอักเลือดตามมาอีก

หยวนอี้รีบวิ่งเข้ามาประคองตัวนางขึ้น

"เสี่ยวเซ่อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

เสี่ยวเซ่อถือเป็นสมบัติของแคว้นหมิ่น เผ่าของพวกเขา หนึ่งรุ่นจะมีผู้มีพรสวรรค์แค่คนเดียว จะให้ตายไม่ได้เด็ดขาด!

"นางดีดออกมาแล้ว คุณชาย ทำไมนางถึงดีดออกมาได้กัน?" เสี่ยวเซ่อจับมือของนาง ตาขวางมองฟู่จาวหนิงที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก

ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร เสี่ยวเซ่อก็ไม่ค่อยมีสีหน้าอารมณ์มาโดยตลอด หยวนอี้กระทั่งเคยรู้สึกว่าความตายด้านของนางแบบนี้คงไม่มีทางเปลีย่นไป แต่ใครจะรู้ แค่เพราะฟู่จาวหนิงดีดพิณของนางได้ นางก็ถูกกระตุ้นจนเป็นแบบนี้