บทที่ 2200

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น บทจะทิ้งก็ทิ้งออกไปเลยหรือ?

"แม่นางเสี่ยวเซ่อพิณตัวนี้ดูพิเศษดีจัง ขอข้าดูหน่อย?" ฟู่จาวหนิงเดินตรงไปทางเสี่ยวเซ่อ

เซียวหลันยวนแม้ใจจะตึงเครียด แต่ก็ไม่ได้ขวางนาง

เสียงพิณของเสี่ยวเซ่อนี้ก็ประหลาดจริงๆ แต่ว่าเขาดูอยู่ตรงนี้ ยังจะให้นางทำร้ายจาวหนิงได้หรือ? จะว่าไป เขาเองก็เชื่อมั่นความสามารถของฟู่จาวหนิงด้วย

พวกของจงเจี้ยนกับสือซานระแวดระวังขึ้นมาแล้ว

พวกเขาเห็นความร้ายกาจของเสี่ยวเซ่อมา กังวลว่าฟู่จาวหนิงจะโดนนางเล่นงานเข้า

"ท่านอ๋อง พระชายาเข้าไปแบบนี้ไม่เป็นไรหรือ?" ชิงอีเองก็กังวล

ถึงอย่างไรเขาก็เคยติดกับมาแล้ว ตอนที่อยู่ในหอลมวสันต์ ถ้าไม่ใช่ท่านอ๋อง เขายังไม่รู้ว่าจะปล่อยไก่แบบไหนไป

ตอนที่หยวนอี้ออกมาก็รวบผมใหม่เรียบร้อยแล้ว นางจ้องเขม็งไปทางฟู่จาวหนิง

ความสามารถของเสี่ยวเซ่อ นางเองก็ประสบมากับตัวแล้ว

ได้ยินว่าฟู่จาวหนิงไม่มีกำลังภายใน ไม่มีวิชายุทธ์ เสี่ยวเซ่อถ้าใช้พิณใจละเมอล่ะก็ ฟู่จาวหนิงจะเป็นอย่างไรนะ?

นางมองไปทางเสี่ยวเซ่ออีกครั้ง

เสี่ยวเซ่อมักจะก้มหน้าลงตามความเคยชิน หยวนอี้มองไม่เห็นสีหน้านาง

นางรู้ว่าเสี่ยวเซ่อมีดวงตาพิเศษ สายตาของนางนั้นฝึกฝนมา ตอนที่ไม่เตรียมจะออกวิชาก็จะไม่ค่อยชอบมองคนนัก หากนางมองไป สายตาก็จะใช้วิชาใจละเมอออกมา

แม้เสี่ยวเซ่อเป็นคนของพวกเขา แต่นางก็ฟังคำสั่งท่านพ่อ หยวนอี้อันที่จริงก็ไม่ยืนยันว่าในตอนนี้ นางจะลงมือกับฟู่จาวหนิงหรือเปล่า

มีอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่นี่ ต่อให้เสี่ยวเซ่อลงมือ ก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้

ถ้าหากนางควบคุมฟู่จาวหนิงไว้ได้ บางทีอาจจะคุกคามอ๋องเจวี้ยนได้อยู่ไหม?

ถึงตอนนั้นค่อยมาหารือเรื่องเงื่อนไข ว่ามีความเป็นไปได้จะสำเร็จหรือเปล่า?

ขณะที่หยวนอี้คิดอย่างรวดเร็วในสมอง ฟู่จาวหนิงก็ยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวเซ่อแล้ว

"แม่นางเสี่ยวเซ่อ พิณนั่น ให้ข้าดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงพูดคำนี้ ก็ยื่นมือไปยังพิณในอกของเสี่ยวเซ่อ

เสี่ยวเซ่อที่เงียบขรึมมาตลอดก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตานางสบกับฟู่จาวหนิง เอ่ยปฏิเสธเสียงแผ่วเบา