บทที่ 2206

ตัวลองยาอะไรกัน!

เซียวหลันยวนมองไก่ตัวผู้ที่วิ่งพล่านกระโจนไปทั่วในกลุ่มทหารราชองครักษ์ มุมปากกระตุก

หนิงหนิงของเขาไปอุ้มไก่ตัวผู้มาจากไหนเนี่ย?

เขาจำได้ว่า ตอนที่ในจวนตุ๋นน้ำแกงไก่จะซื้อแต่แม่ไก่นี่?

"อย่าวิ่งสิ!"

"หยุดนะ! อย่าขยับ!"

"อ๊า! จับเจ้าสองตัวนี่ไว้!"

กองราชองครักษ์ถูกไก่ตัวผุ้สองตัวนี้ทำเอาสับสนวุ่นวาย ยังมีคนถูกไก่จิกด้วย หลังมือเลือดออกทันที

นี่มันไก่ตัวผู้อะไรเนี่ย! ทำไมถึงได้ดุแบบนี้?

ขุนพลน้อยคนนั้นร้องขึ้นมา "ฆ่าพวกมันซะ! อย่าวุ่นวาย!"

แต่ว่า ตอนที่เขาร้องขึ้นมา ราชองครักษ์พวกนั้นก็รู้สึกว่าเงาคนตรงหน้าเปลี่ยนจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ ซ้อนทับกันขึ้นมา

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกหมดแรงไปทั้งตัว

ไม่นานนัก ก็มีเสียงตุบๆ พวกเขาทยอยกันล้มลงไป ดาบในมือก็หล่นลงพื้นเคร้งคร้าง

เพียงไม่นาน ก็ล้มพับลงไปหมด

ขุนพลน้อยโบกดาบคิดจะฟันไก่สองตัวนั้น แต่พวกมันก็ไว้เหลือเกิน

เสียงฟู่จาวหนิงดังขึ้นว่า "พวกเจ้าอย่าขยับนะ นั่นเป็นไก่ลองยาของข้าจริงๆ บนตัวมีผลยาสาดอยู่ ข้าไม่อยากทำร้ายพวกเจ้ไาปด้วย อ๊า พวกเจ้าทำไมล้มกันไปหมดแล้วล่ะ? บอกให้พวกเจ้าอย่าขยับแล้วไง"

ดาบในมือขุนพลน้อยก็หล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง

เขายืนไม่มั่นคงแล้ว ถลึงตามองฟู่จาวหนิงอย่างหวาดกลัว "เจ้า เจ้าทำอะไรน่ะ? เจ้าวางพิษพวกเราหรือ?"

พระชายาอ๋องเจวี้ยนกล้าวางพิษใส่พวกเขาหรือ!

ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ตรงนั้น ผายสองมือออก เอ่ยขึ้นอย่างผู้บริสุทธิ์ว่า "เจ้าอย่ามาใส่ร้ายพระชายาอย่างข้านะ เมื่อครู่ข้าใช้ไก่สองตัวมาทดลองยา ใครจะรู้ว่าพวกมันจะคุมไม่อยู่วิ่งออกมาแบบนี้! น่าจะเพราะยาบนตัวพวกมันทำให้พวกเจ้าล้มลง แต่นี่ก็ต้องโทษพวกเจ้าด้วยนะ ข้าลองยาอยู่ดีดี พวกเจ้าคนตั้งมากมายดันบุกกันเข้ามา เอะอะมะเทิ่งขนาดนี้ เลยทำเอาพวกต้าหงของข้าอาละวาดขึ้นมาน่ะสิ"

นี่มันคำพูดบ้าบออะไร!

เขาไม่เชื่อหรอก!

ฟู่จาวหนิงยิ้ม นางสนที่ไหนว่าเขาเชื่อไม่เชื่อ?

"แต่ก็ไม่ต้องเครียดไป ที่ข้าค้นคว้าเป็นแค่ยานอนหลับที่ทำให้หลับสบาย ของดีนะ ไม่มีผลข้างเคียงอะไรด้วย พอโดนยาหลับไปสักตื่นก็ดีขึ้นแล้ว"

นางหันไปทางเซียวหลันยวน "อายวน ดูท่าต้องรบกวนพี่น้ององครักษ์เงามังกร ส่งพวกเขากลับไปนอนแล้ว"

รอยยิ้มในตาเซียวหลันยวนทะลักออกมา

เขากระแอมขึ้นเสียงหนึ่ง "นี่มีปัญหาเสียที่ไหน? ใครก็ได้"

องครักษ์เงามังกรจึงเข้ามา

"ส่งพวกเขากลับไป ให้พวกเขาไปนอนกันดีดี"

ตุบ ขุนพลน้อยเองก็ล้มลงไปแล้ว

ใครกล้าบอกว่าไม่ใช่ยานอนหลับบ้างล่ะ? เวลาแค่นีเ้อง ราชองครักษ์พวกนั้นก็เริ่มกรนกันแล้ว เสียงดังสลับขึ้นลง

ผู้ดูแลเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหว "นี่หลับกันลึกมากเลยนะเนี่ย"

ยาของพระชายา ไม่เคยมีตัวไหนที่ไม่ดีเลย

ไม่ว่าจะยาอะไร ประสิทธิภาพยาก็ล้วนเด็กขาดทั้งสิ้น

"พระชายา นี่ จะทำให้ท่านลำบากหรือเปล่า?" จงเจี้ยนได้สติกลับมา กังวลว่าตนเองจะทำให้พระชายาเดือดร้อน

"จะลำบากอะไรกัน? จะบอกว่าข้าควบคุมไก่ได้หรือ? มันเป็นเรื่องสุดวิสัยจริงๆ จักรพรรดิจะพูดยังไงมันก็เป็นเรื่องสุดวิสัย แล้วก็นะ ราชองครักษ์พวกนี้ก็ไม่ได้บาดเจ็บกันเสียหน่อย"