บทที่ 2217

ไทเฮาถูกฟู่จาวหนิงขวางไว้แบบนี้ จึงได้สติกลับมา

เมื่อครู่นางเห็นท่าทีขององค์จักรพรรดิ ก็รู้สึกบุ่มบ่ามคิดจะบอกตัวตนแท้จริงของเสด็จแม่เซียวหลันยวน

หลายปีมานี้ จักรพรรดิดูถูกเซียวหลันยวนมาตลอด ไม่ยอมรับเขา และเพราะเขารู้สึกว่าเสด็จแม่ของเซียวหลันยวนมีที่มาไม่ชัดเจน ตัวตนฐานะต่ำต้อย

ถ้าเขารู้ว่านั่นเป็นจักรพรรดินีของตงฉิง มันจะไม่ยิ่งรู้สึกกระทบกระเทือนไปใหญ่หรือ?

ว่าความเป็นจริงตัวตนฐานะเสด็จแม่ของเซียวหลันยวน สูงส่งกว่าเสด็แม่ของจักรพรรดิเสียอีก

แต่กระทบกระเทือนจักรพรรดิแล้วทำไมล่ะ?

ถ้าเขารู้ คงจะยิ่งรับมือกับเซียวหลันยวนหนักขึ้นไปอีก

"องค์จักรพรรดิ ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ เจตนาเดิมที่ไท่ซ่างหวงทำแบบนี้ อันที่จริงก็ทำเพื่อตัวเจ้า และเพื่อแคว้นเจาด้วย" ไทเฮาถอนหายใจ

นางรู้สึกเหนื่อยแล้วจริงๆ จักรพรรดิถ้ายังจะฟังไม่เข้าหู นางเองจะไปสนใจมากขนาดนั้นก็ไม่ไหวแล้ว

และฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็สังเกตได้ถึงชีพจรของไทเฮา

เมื่อครู่นางดึงข้อมือไทเฮาไว้ไม่ได้ปล่อย จึงลูบไปยังชีพจรของไทเฮาด้วยสัญชาตญาณ และพบกับปัญหาเข้าแล้ว

ฟู่จาวหนิงมองไทเฮาด้วยอารมณ์ซับซ้อน

ไทเฮา เดินมาถึงบั้นปลายของชีวิตแล้ว แม้นางเองก็คิดไม่ถึง ว่าตอนนี้ไทเฮาจะยังมีกำลังวังชามาหาจักรพรรดิที่สวนดอกไม้หลวงได้ แต่ก็ไม่มีวิธีแล้วจริงๆ

อายุขัยคนเรามีจำกัด ต่อให้นางจะมีวิชาแพทย์ดีแค่ไหน แต่นางก็ไม่อาจรั้งชีวิตที่กำลังจะดับสูญให้คงอยู่ต่อไปได้

ไทเอาเห็นนางไม่พูดอะไร จึงมองนาง จากนั้นก็เห็นคิ้วที่ขมวดหน่อยๆ นั่นของนาง

ไทเฮาก้มลงเห็นมือฟู่จาวหนิงที่ยับทาบอยู่บนข้อมือตนเอง ก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว

ดูท่าวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงจะดีมากจริงๆ ปิดบังนางไม่ได้เลย

"ไทเฮา เรื่องนี้ท่านก็ไม่ต้องสนใจแล้ว ให้จักรพรรดิกับอายวนไปจัดการกันก็พอ ท่านอยู่ในวังมาทั้งชีวิตแล้ว เวลานี้ควรจะเสวยสุขอยู่สิ" ฟู่จาวหนิงเตือนนางมาคำหนึ่ง

ไทเฮาตบลงเบาๆ ที่หลังมือของนาง ดึงมือออกมา

"ข้าเองก็รู้ อันที่ข้าข้าก็สนใจมากไม่ได้แล้ว แต่ว่า ข้าก็อยากจะมีหน้าลงไปพบกับไท่ซ่างหวงที่ด้านล่างนั่นอยู่"