บทที่ 2218

"ไทเฮารักษาตัวด้วย"

ฟู่จาวหนิงบอกเสียงแผ่วกับไทเฮาคำหนึ่ง "ข้าส่งท่านกลับไปดีกว่า"

ไทเฮาเดิมทีคิดจะปฏิเสธ นางคิดว่าฟู่จาวหนิงคงมองออกว่าสุขภาพนางไม่ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องหใ้เด็กมาเห็นวาระสุดท้ายของไท่ไท่อาวุโสคนนี้

แต่ว่านางคิดแล้วก็ยังวางใจไม่ลง ยังอยากถามเรื่องของเซียวหลันยวนอีก และยืนยันอีกหน่อยว่าพวกเขามีวิธีรับมือกับองค์จักรพรรดิไหม

ดังนั้นนางจึงกุมมือฟู่จาวหนิง "ได้"

"ข้ายังคุยกับนางไม่จบเลยนะ!" องค์จักรพรรดิยังไม่ยอมยอมปล่อยคน ไม่อยาหใ้ฟุ่จาวหนิงกลับตำหนักไปพร้อมไทเฮา ใครจะรู้ว่าไทเอาจะให้อะไรนางอีก หรือเล่าความลับอะไรอีก?

ไทเฮาหน้าขรึม "ทำไม ข้าแค่อยากให้ภรรยาของหลานไปส่งที่ตำหนักบรรทมของข้าก็ไม่ได้หรือ? จักรพรรดิคิดจะให้ข้าเดินกลับไปเองหรือไงกัน?"

องค์จักรพรรดิชะงัก

เขาอยากบอกว่า ไม่ใช่ว่ามีแม่นมยอยู่รึ? ไม่ใช่ว่าคนในวังคนอื่นอยู่หรือ? แล้วเมื่อครูไม่ใช่ว่าเดินข้ามาเองหรือ?

ตอนนี้จะกลับยังต้องมีฟู่จาวหนิงเป็นเพื่อนด้วย?

แต่ถ้าเขายังค้านอย่างเด็ดเดี่ยวต่อ เช่นนั้นชื่อลูกกตัญญูคงได้พังหมดแล้ว

"ไทเฮาสุขภาพไม่ค่อยดี พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าส่งนางเสณ้จแล้วก็รีบออกไปซะ อย่าให้นางต้องมาเหนื่อยใจกังวลใจอีก"

องค์จักรพรรดิทำได้แค่กดดันฟู่จาวหนิง

"ข้ารู้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงประคองไทเฮา หมนุตัวเดินออกไป

แต่นางเดินได้สองก้าวก็หันมากำชับกับคนในวัง "อุ้มต้าหงขึ้นมาหน่อย ข้าทิ้งมันไว้ที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยวฝ่าบาทจะจับมันตุ๋นน้ำแกงเอา"

องค์จักรพรรดิเกือบจะโมโหจนกระทืบเท้า

ไก่ตัวเดียวของนางนั้น ยังไม่พูดเรื่องที่เป็นตัวผู้นะ ยังถูกนางเอาไปทดสอบอีก

เขาเป็นถึงองค์จักรพรรดิ ไม่มีเนื้อจะกินหรือไงกัน ถึงยังต้องมากินแก่ตัวนั้นของนาง!