บทที่ 2219

"ไทเฮา ข้ากับอายวนตอนนี้รักกันดีมาก" ฟู่จาวหนิงเองทำได้แค่พูดเช่นนี้ "ท่านไม่ต้องกังวลพวกเราแล้ว"

"ได้ๆๆ อันที่จริงวันนี้ข้าเห็นเจ้าเข้าวังมาคนเดียวก็เข้าใจแล้ว เจ้าปกป้องอายวนมาก รู้ใช่ไหมว่าครั้งนี้เขาไม่ได้รับความเป็นธรรมเลย?"

ไทเฮาพิงอยู่บนหมอน มองฟู่จาวหนิงด้วยสีหน้าเมตตา นางตอนนี้เสียใจมาก ถ้านางดีกับเด็กคนนี้ไวหน่อย บางทีตอนนี้พวกนางอาจจะสนิทกันกว่านี้

คนเราพอกำลังจะตาย ย่อมมีถ้อยคำในใจที่อยากพูดออกมา แต่ตอนนี้กลับกังวลว่าฟู่จาวหนิงไม่ค่อยอยากจะฟังนางพร่ำเพ้อนัก

"อายวนเป็นถึงอ๋อง แต่กลับต้องถูกสอบสวนเพราะนักดนตรีจากแคว้นหมิ่นที่คิดไม่ซื่อกับเขา ถูกราชองครักษ์ล้อมจวนบีบบังคับ ถ้าลือออกไปจะเอาหน้าไปไหวไหน? จักรพรรดเนี่ก็เลอะเลือนจริงๆ ก่อนหน้านี้ยังเสแสร้งเป็นพี่น้องรักกันอยู่ ตอนนี้แต่เรื่องเล็กๆ ที่ต้องไว้หน้ากันก็ไม่ยอมทำ"

"ถ้าหากเสด็จแม่ของอายวนรู้ว่าเขาถูกปฏิบัติด้วยเช่นนี้ในแคว้นเจา ยังไม่รู้เลยว่าจะสงสารแค่ไหน"

"ไทเฮาตอนนั้น สนิทกับเสด็จแม่ของอายวนมากหรือ?" ฟู่จาวหนิงเห็นว่านางอยากเล่า จึงถามคำถามนี้กับนาง

สายตาไทเฮาเลือนลอยไปเล้กน้อย สีหน้าหวนคะนึง

"ดีเอามากๆ เลยล่ะ ข้าชอบนางมาก นางให้ความคิดดีดีในการปกครองแคว้นเจามามากมาย ยิ่งไปกว่านั้นยังแนะนำให้แคว้นเจาทำการค้ากับหนานฉือด้วย นางเป็นหญิงสาวที่ดีมาก เพียงแต่สุขภาพไม่ค่อยดี และเพราะได้รับความรักจากไท่ซ่างหวงอยู่คนเดียว จึงถูกคนมากมายริษยา"

"ไท่ซ่างหวงตอนนั้นแม้จะมีเจตนาจะให้ตัวตนของนางเลือนรางไป แต่การใช้ชีวิตอยู่ในวังหลังมันไม่ง่ายเลยน่ะสิ? พอคนมีตัวตนก็จะมีร่องรอยให้สืบเสาะ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่โดนพิษ แล้วทำให้อายวนติดพิษมาตั้งแต่ในครรภ์หรอก"

ไทเฮาพูดมาอีกสองสามประโยค ดูเหมือนกำลังวังชาแย่ลงทุกที ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว

"ไทเฮา ข้าจะให้คนเรียกอายวนเข้าวังมาพบท่าน"

ไทเฮาเหมือนจะสับสนไปชั่วขณะแล้ว ไม่ได้ยินที่นางพูด และไม่มีปฏิกิริยาใด

ฟู่จาวหนิงกวัวกมือเรียกคนในวัง ให้เขาไปแจ้งกับคนขับรถของนางทันที

ไทเฮาสับสนไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลืมตาโพลง มองมาทางฟู่จาวหนิง "จาวหนิงเอ๋ย หลังจากนี้เจ้าก็มีลูกกับอายวนสักสองคนเถอะ พอมีเด็กเยอะขึ้น เขาจะได้ดูมีชีวิตชีวาขึ้น อ่อนโยนขึ้น ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกของคำว่าบ้านเลย น่าสงสารจริงๆ"