บทที่ 2220

"ไทเฮา นี่อายวนจริงๆ เขามาพบท่านแล้ว"

"ไทเฮา ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า ตอนนี้ข้าไม่ได้อ่อนแอแบบตอนเด็กๆ แล้ว องค์จักรพรรดิทำอะไรข้าไม่ได้หรอก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ไทเฮาดวงตามีประกายขึ้นมา "อายวนหรือ? เจ้ามาได้ยังไง?"

นางยื่นมือไปหาเขา

เซียวหลันยวนชะงักไป ยังคงกุมมือนางอยู่ เขยิบเข้าไปใกล้นาง

ไทเฮาตาแดงขึ้นมาทันที มองมือเขา น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "อายวน เจ้ามาหาข้าโดยเฉพาะหรือ?"

"ใช่แล้ว ได้ยินว่าไทเฮาไปต่อว่าจักรพรรดิแทนข้า อันที่จริง ไทเฮาไม่ต้องโกรธเลย ข้าไม่เป็นไร"

ไทเฮาน้ำตาไหลอาบลงมา

"จะไม่เป็นไรได้ยังไงกัน? เจ้าต้องเสียใจแค่ไหนนะ ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าก็ไม่ได้รับความเป็นธรรมมาโดยตลอด ข้าเองก็ไม่ได้ปกป้องเจ้าจริงจังเลย ยัให้เจ้าต้องออกจากเมืองหลวงไปอยู่อย่างลำบากลำบนที่ยอดเขาโยวชิงอีกหลายปี"

"ไม่ลำบากเลย เป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ข้ามาจาวหนิง นางรักษาอาการป่วยข้า ร่างกายข้าดีกว่าองค์จักรพรรดิเยอะเลย ข้าหนุ่มแน่นกว่าเขา เขาทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว ข้าเห็นแก่หน้าเสด็จพ่อจึงไม่ได้ลงมืออะไรกับเขา แต่แค่ดูแลตัวเองไม่มีปัญหาอะไร" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงฝังเข็มให้ไทเฮามีผลแล้ว ไทเฮาดูมีสติขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เซียวหลันยวนมองอย่างไต่ถามไปทางฟู่จาวหนิง นางส่ายหัวเบาๆ ความหมายคือไม่มีทางแล้ว ตอนนี้การฝังเข็มแค่ทำให้ไทเฮาผ่อนคลายลงหน่อย อาจจะยืดเวลาได้อีกนิด แต่ชีวิตของนางเดินมาถึงบั้นปลายแล้ว

เกิดแก่เจ็บตาย เป็นสิ่งที่ทำอะไรไม่ได้

เซียวหลันยวนหรุบตาต่ำ ไทเฮากลับหัวเราะขึ้นเบาๆ "ข้าเชื่อว่า เจ้าเป็นคนที่ฉลาดมาตลอด และเป็นคนที่ทนความลำบากได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ฝึกยุทธ์จนเก่งได้ขนาดนี้ องค์จักรพรรดิอิจฉาวิชายุทธ์ของเจ้า แต่เขาก็ทนความลำบากตอนฝึกยุทธ์ไม่ได้ จนป่านนี้เขาก็ยังทำได้แค่งูๆ ปลาๆ