บทที่ 2226

แต่ว่า ถังสืออวิ้นไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็ขี้เกียจเปลืองสมองกับคนคนนี้ คิดไม่ถึงว่าถังสืออวิ้นยังมาเมืองหลวงเสียนี่

"เขามาคนเดียวหรือ?"

"ข้าน้อยได้ยินตอนที่เขาลงจากรถม้าเรียกคนในรถม้าว่าท่านย่า น่าจะเป็นฮูหยินอาวุโสถังคนนั้นที่มาด้วย" สือลิ่วตอบ

"ส่งคนไปจับตาดูต่อ โอ้แล้วก็ ไปแจ้งกับเจ้าอารามด้วย"

เจ้าอารามเหมือนเคยบอกว่าตระกูลถังสายนั้นอยากจะพบเขา ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ถ้าหากเป้าหมายมาเมืองหลวงของถังสืออวิ้นคือหาเจ้าอารามล่ะ?

"ขอรับ"

ฟู่จาวหนิงหลังจากงานศพผ่านไปก็ขลุกอยู่กับการสกัดยา และกำลังเก็บของของนางเอง บางครั้งก็ออกไปเดินข้างนอก เพื่อให้พวกเจตนาไม่ดีได้เห็นการเคลื่อนไหวของนาง และไม่เอาความสนใจไปอยู่บนตัวคนในบ้านตระกูลฟู่

ช่วงนี้ตระกูลฟู่กำลังแบ่งกลุ่มกันออกจากเมืองหลวงเงียบๆ พยายามไม่ให้คนสนใจพวกเขามากที่สุด พวกเขาจะได้มีเวลามากขึ้น เดินทางได้ไกลขึ้นอีกหน่อย

และเซียวหลันยวนก็ถึงกับเข้าวังไปดูอาการฝ่าบาท และถือโอกาแหย่ให้เขาโมโห ให้เขาไม่หายขึ้นในเร็ววัน

พวกสายที่ถูกเสียบเอาไว้ในวัง ก็จับจ้องสนมหมอหญิงแคว้นหมิ่นสองคนนั้นไว้แน่นหนา

น่าจะเพราะพวกเนางเริ่มเครียดกับเด็กในท้อง พวกนางตอนนี้จึงเก็บความกำเริบเสิบสานลงพอควร คิดจะบำรุงครรภ์ไปเงียบๆ

พวกนางเองก็รู้ ขอแค่คลอดทายาทจักรพรรดิออกมาอย่างราบรื่น พวกนางก็จะนั่งได้มั่นคงในแคว้นเจา ตอนนี้จะให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดไม่ได้เด็ดขาด

คนเหล่านั้นในวังหลัง มีพวกง่ายๆ เสียที่ไหนกัน? ต่อให้พวกนางรู้เรื่องแพทย์ ก็ประมาทไม่ได้อยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเพราะพวกนางตั้งท้องอยู่ พวกยาพิษอะไรพวกนางก็ไม่กล้าใช้ส่งเดชแล้ว กลัวจะพลาดมาทำร้ายตัวเองเข้า

องค์รัชทายาทเองก็ออกจากวัดคุ้มครองแคว้นกลับเมืองหลวงเพราะงานศพของไทเฮาแล้ว

องค์จักรพรรดิแม้จะไม่ได้ให้ความำสำคัญกับเขาเท่าไรนัก แต่ในช่วงเวลานี้ ก็ยังต้องเอากิจบ้านเมืองให้เขาแบ่งเบาภาระบ้าง เขาเองก็กลัวตาย ต้องพักฟื้นให้ดีดี

องค์รัชทายาทกลับมาครั้งนี้ ดูนิ่งขึ้นพอควร ตอนที่เจอกับอ๋องเจวี้ยนและฟู่จาวหนิงก็ยังคงมีมารยาทมาก ท่าทีก็ดูเคารพนับถืออยู่พอควร