บทที่ 2227

ถังสืออวิ้นถูกพามาที่โถงหน้า

สาวใช้ยกน้ำชามาให้ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเห็นอ๋องเจวี้ยนจูงพระชายาเดินเข้ามาในโถงใหญ่

ไม่เจอกันแรมเดือน เขารู้สึกว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนดูสง่าราศีมากขึ้น

ตอนที่นางกับอ๋องเจวี้ยนจูงมือกันเดินเข้ามา เขากระทั่งรุ้สึกว่าในโถงใหญ่สว่างวาบขึ้นมาไม่น้อย

นี่เป็นคู่สามีภรรยาที่ดูเจิดจ้ารัศมีออกมาได้จริงๆ

ต่อให้ถังสืออวิ้นจะเคยเห็นคนที่สง่าโดดเด่นมาไม่น้อย และจนถึงปัจจุบันนี้ ก็ยังไม่มีใครที่เทียบกับสามีภรรยาอ๋องเจวี้ยนได้เลย

"ข้าน้อยคารวะอ๋องเจวี้ยน พระชายา ตั้งแต่จากกันที่เมืองเจ้อ ทั้งคู่ดูสง่าราศียิ่งกว่าวันวานเสียอีก"

ถังสืออวิ้นลุกขึ้นยืน ประสานมือโค้งตัวคารวะให้กับพวกเขา

"เจ้ามันใครกัน?" เซียวหลันยวนพาฟู่จาวหนิงเดินผ่านข้างตัวเขาไป นั่งลงยังที่นั่งหลัก ถามเขาขึ้นมาคำหนึ่ง

คำพูดนี้ราวกับตบฉาดหน้าถังสืออวิ้น ทำเอาสีหน้าเขาชะงักไป

ถังสืออวิ้นเองก็ไม่คิดว่าอ๋องเจวี้ยนจะแกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้ ถูกต้อง เขาแน่ใจว่าอ๋องเจวี้ยนเสแสร้ง ได้ยินว่าอ๋องเจวี้ยนมีความจำที่น่าตกตะลึงมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นในเมืองเจ้อพวกเขาก็ไม่ใช่เจอกันแค่ครั้งเดียว อ๋องเจวี้ยนจะจำเขาไม่ได้ได้อย่างไรกัน?

หน้ตาเขาเองก็ไม่ใช่ธรรมดานะ ในกลุ่มคนแค่เหลือบมองก็ยังเห็นได้อยู่

อ๋องเจวี้ยนคงยังขุ่นเคืองเรื่องที่พระชายาอ๋องเจวี้ยนตอนนั้นมีท่าทีพิเศษกับเขาอยู่บ้าง ถังสืออวิ้นคิด ยิ้มๆ แล้วสงบอารมณ์ลงมา

"ข้าน้อยถังสืออวิ้น อ๋องเจวี้ยนจำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ตอนนั้นในเมืองเจ้อ หมอฟู่เคยช่วยรักษาอาการข้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่เลย"

ละเอียดถี่ถ้วน?

เซียวหลันยวนฟังคำนี้ที่เขาจงใจพูดออก หัวเราะเย้ยหยันขึ้น

ถังสืออวิ้นคนนี้ยกตัวเองสูงไปหรือเปล่า? เขากำลังคิดว่าจะทำให้คนหึงหวงได้หรือ?

"พระชายาของข้ามีจิตใจเมตตาของแพทย์ รักษาคนป่วยส่วนใหญ่ก็ล้วนละเอียดถี่ถ้วนทั้งนั้น และมีคนป่วยมากมายที่จดจำบุญคุณของนางได้ ทว่าคนที่รับการรักษาแล้วแต่กลับยังมาทำตัวให้พวกเราจดจำว่าเป็นผู้ป่วย ข้าก็เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย"

เซียวหลันยวนพูดจบก็ยิ้มให้กับฟู่จาวหนิง กุมมือนางไว้ "หนิงหนิง คนป่วยที่รักษาไปแล้ว เจ้าจำได้หมดทุกคนไหม?"

ฟู่จาวหนิงมองเขา ตอบกลับอย่างจริงจังว่า "คนป่วยมากขนาดนั้นถ้าจำหมดได้ สมองข้าคงจะลำบากน่าดู แต่ว่า ก็มีคนป่วยบางคนที่เป็นโรคค่อนข้างพิเศษ หรือมีนัยสำคัญด้านการวิจัย เช่นนั้นข้าก็จะจำเอาไว้ กระทั่งบันทึกไว้ในฐานะเวชระเบียนด้วย ไว้ใช้ศึกษาในภายหลัง"

"แล้วคุณชายถังอยู่ในกลุ่มกรณีพิเศษหรือเปล่า?"

"ไม่ใช่แน่นอน พวกเรากับคุณชายถังก็ไม่น่าเป็นเพื่อนกันด้วยนี่?" ฟู่จาวหนิงหันไปทางถังสืออวิ้น ถามว่า "ดังนั้น ไม่ทราบว่าคุณชายถังมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?"

ทั้งที่ไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรไว้ แต่ยังมาหานางถึงจวนอ๋องโดยเฉพาะ ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาแต่พูดจาเสียดสี ฟู่จาวหนิงจึงไม่ได้รู้สึกดีกับถังสืออวิ้นเลยแม้แต่น้อย

แล้วพอคิดถึงว่าเขาอาจจะเป็นตระกูลถังอีกสายที่ถูกไล่ออกมาจากเขาชิงถง ด้วยมิตรภาพที่เขากับถังอู๋เจวี้ยนอาจจะเป็น "เพื่อนออนไลน์" กัน นางไม่มีทางยืนอยู่ฝั่งถังสืออวิ้นแน่นอน

มีจิตอริกับเซียวหลันยวนมากขนาดนี้ นางยังต้องรู้สึกดีกับคนพรรค์นี้ด้วยหรือ? นางต้องยืนอยู่ข้างคนนอกแล้วมาซ้ำเติมสามีตัวเองหรือไรกัน?

นางไม่ได้ป่วยเสียหน่อย

ถังสืออวิ้นเองก็ไม่คิดว่าฟู่จาวหนิงจะเย็นชากับเขาแบบนี้ แต่ภายนอกเขาก็ยังรักษาท่าทีสุภาพไว้อยู่ โค้งคำนับให้ฟู่จาวหนิงอีกครั้ง

"หมอเทวดาฟู่ ที่ข้ามาครั้งนี้ หนึ่งก็เพื่อขอบคุณบุญคุณที่หมอเทวดาฟู่ช่วยรักษาก่อนหน้านี้ สองคือ พวกเราย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว หลังจากนี้ในเทศกาลสำคัญ ก็หวังว่าจะได้ไปมาหาสู่กับจวนอ๋องบ้าง"