บทที่ 2228

อ๋องเจวี้ยนไม่ยอมรับ ถังสืออวิ้นพบว่าตนเองทำอะไรไม่ได้

แต่ของยังไงก็ต้องเอามาให้ได้

มีของชิ้นนั้นแล้ว จึงจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาเป็นมีตัวตนสายเลือดราชวงศ์ตงฉิง แบบนั้นเขาถึงจะสืบทอดตงฉิงมาได้อย่างสง่าผ่าเผย และยังได้รับการยอมรับจากพวกขุนนางกับประชาชนเก่าของตงฉิงด้วย

ถ้าหากไม่มีของชิ้นนั้น จะสืบทอดตงฉิงก็คงยากมาก เส้นทางที่ต้องเดินยังอีกยาวไกล

ถังสืออวิ้นสูดลมหายใจลึก เกิคดวามบุ่มบ่ามขึ้นฉับพลัน อยากจะพูดของสิ่งนั้นออกมาตรงๆ แต่ตอนที่เห็นสายตาเย็นชาของเซียวหลันยวน เขาก็อดกลั้นเอาไว้

พูดไม่ได้

อันที่จริงเขาก็แค่เดา ว่าเครื่องพยากรณ์ในมือลุงหวังถูกอ๋องเจวี้ยนนำไปแล้ว แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

ถ้าหากมีความเป็นไปได้นิดเดียวที่ของไม่ได้อยู่ในมืออ๋องเจวี้ยน เช่นนั้นการที่เขาพูดออกมา ก็เท่ากับเป็นการเตือนว่าอ๋องเจวี้ยนมีของชิ้นนี้อยู่ไม่ใช่หรือ?

เขายังต้องไปหาต่ออย่างละเอียด หรือไม่ก็คิดหาวิธีที่จะดึงลัทธิเทพทำลายล้างมารับมือกับอ๋องเจวี้ยน

พอคิดถึงจุดนี้ ถังสืออวิ้นก็ยิ้มอย่างอบอุ่น ด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยน "เช่นนั้นคนที่บอกข่าวนี้กับข้าก็คงโกหกข้ากระมัง อ๋องเจวี้ยนบอกว่าไม่มี ก็คงจะไม่มีจริงๆ ช้าน้อยเชื่อในคุณธรรมของอ๋องเจวี้ยน"

"พรวด"

เซียวหลันยวนกลับหัวเราะออกมา "เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องให้เจ้าเชื่อหรือ? ถังสืออวิ้น เจ้าคิดใช้ตัวตนฐานะอะไรมาถามหาของต่อหน้าข้าที่จวนอ๋อง?"

"ทหาร!"

ชิงอีกับจงเจี้ยนเข้ามาพร้อมกัน

"ท่านอ๋องมีอะไรกำชับหรือ?"

"ลากเขาออกไป โบยยี่สิบที" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ขอรับ!"

ชิงอีกับจงเจี้ยนเดินไปทางถังสืออวิ้น