บทที่ 2278

คิดจะทำเขาชิงถงให้กลายเป็นดินแดนในอุดมคติของพวกเขา ทำให้คนในตระกูลและผู้ที่พึ่งพาพวกเขาสามารถอยู่อาศัยทำมาหากินได้อย่างสงบสุขที่นี่ โดยไม่ต้องเผชิญกับพายุลมฝนจากภายนอก

แต่กลับไม่คิดเลย ว่าเลี้ยงดูมาขนาดนี้ ยังทำให้พวกเขาลืมตัวจนสายตาคับแคบไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

อ๋องเจวี้ยน ใช่คนที่พวกเขาจะไปยั่วโมโหไหม?

"พวกเรารู้ว่านั่นคืออ๋องเจวี้ยนกับพระชายา พวกเราก็แค่อยากจะต้อนรับท่านอ๋องกับพระชายาให้ดีไม่ใช่หรือ?"

มีหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ

นางเพิ่งจะเห็นอ๋องเจวี้ยน สายตาก็แทบจะจมอยู่บนตัวอ๋องเจวี้ยนจนถอนไม่ขึ้น

คุณชายใหญ่เองก็รูปงามมากอยู่แล้ว แต่บนตัวอ๋องเจวี้ยนมีความสูงส่งกับทรงอำนาจแหบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนนี่นา

เหมือนกับว่าถ้าอยู่ด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยน พวกนางสามารถได้รับเกียรติยศไปด้วยได้อย่างไรอย่างนั้น

อยู่แต่ในเขาชิงถงมีดีตรงไหนกัน?

พวกเขาตอนนี้อายุยังน้อย ก็อยากจะไปสู่โลกภายนอก อยากจะไปดูว่าด้านนอกมันเป็นอย่างไรบ้าง

ถ้าจะเป็นเหมือนพ่อแม่ ที่ทั้งชีวิตอยู่แต่ในเขาชิงถง ตะวันขึ้นตะวันลง ภาพทิวทัศน์ในภูเขาก็เห็นจนเลี่ยนแล้ว เทศกาลของพวกเขาเองก็มีส่วนร่วมมาจนเบื่อแล้ว มันก็เหมือนเดิมๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

ในภูเขาบางครั้งจะมีคนนอกเข้ามาบ้าง คนหนุ่มอย่างพวกเขา ก็อยากจะให้อีกฝ่ายเล่าเรื่องโลกภายนอกออกมาติดต่อกันสามวันสามคืนเลยทีเดียว

งานชมโคมไฟยามค่ำคืนในเมืองหลวง พวกเขาก็อยากไปชมดูเหมือนกัน

แล้วก็พวกตลาดนัด ไหว้พระ แผงลอยตามท้องถนน อาหารเลิศรสหลากชนิดพวกนั้น พวกเขาก็อยากจะไปสัมผัสมันบ้างเหมือนกัน

ถ้าสามารถไปกับอ๋องเจวี้ยนได้ เวลาไปข้างนอกจะมีชาวบ้านมาคอยคุกเข่าคำนับด้วยไหม?

"พวกเจ้าอยู่รอที่นี่ไปเถอะ" องครักษ์เห็นสีหน้าพวกเขา ก็รู้สึกว่าพวกเขายังไม่รู้ว่าราวมันร้ายแรงแค่ไหน

พอลงกลอนประตู องครักษ์ก็ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

ไม่ว่าพวกเขาจะพูดยังไงจะเอะอะแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ รอให้คุณชายใหญ่มาจัดการแล้วกัน