บทที่ 2279

ตอนที่ถังอู๋เจวี้ยนพูด ถังอู๋เยว่ก็ยืนอยู่ข้างกายเขา จ้องมองเขา

อันที่จริงเขาก็ยังไม่รู้ ว่าที่แท้ในใจของพี่ชาย เขาจะมีประโยชน์มากแบบนี้ เขาไม่ใช่แค่ขยะที่อยู่เล่นแต่กับสัตว์พวกนั้น

"ตอนนี้ที่ข้าพูดเรื่องพวกนี้กับพวกเจ้า เพราะอยากจะบอกพวกเจ้าว่า ข้าสองปีนี้ลงแรงไปมากกับโรคของอู๋เยว่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดูดำดูดีเขาชิงถงเลย และเพราะมีอู๋เยว่อยู่ เขาชิงถงหลังจากนี้ก็จะยิ่งมีความหวังมากขึ้น"

สายตาของถังอู๋เจวี้ยนกวาดผ่านคนในตระกูลเหล่านั้นไป

น้ำเสียงของเขาเองก็เย็นลงมาไม่น้อย

"เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า นี่กลับทำให้พวกเจ้าคิดว่า ข้ามีใจเห็นแก่ตัว ราวกับทอดทิ้งเขาชิงถงไปแล้ว ตอนนี้ข้าจะบอกพวกเจ้าอย่างชัดเจนอีกครั้งว่า เขาชิงถงนั้น เดิมทีเป็นของครอบครัวเรามาตั้งแต่แรก พวกเราต้องการเร้นจากโลกภายนอก ซึ่งครอบครัวตัดสินใจแล้ว หลังจากข่าวแพร่ออกไป ผู้อาวุโสของพวกเจ้าจึงรู้สึกว่าการติดตามพวกเราจึงจะเป็นทางออก"

"ดังนั้น พวกเขาเองก็ตัดสินใจที่จะพาครบอครัวญษติพี่น้องติดตามเรา ครอบครัวหนึ่งบอกต่ออีกครอบครัว ตระกูลหนึ่งนำพาอีกตระกูล พวกเจ้าถึงได้ติดตามพวกเราออกมา ภูเขาชิงถงแห่งนี้ เดิมทีเราเป็นคนค้นพบ เป็นพวกเราที่เลือกสรร ว่าตกลงจะสร้างเขาชิงถงขึ้นมาอย่างไร และพวกเราก็นำคนทั้งหมดให้ทำ"

ในอดีตคนตระกูลถังล้วนพูดว่า เขาชิงถงมีขนาดเท่ากับปัจจุบันนี้ได้ เพราะความดีความชอบของทุกคน เป็นความพยายามร่วมกัน

แต่ว่าตอนนี้พวกเขากลับยั่วโมโหถังอู๋เจวี้ยนขึ้นมาเสียแล้ว

ถังอู๋เจวี้ยนคิดถึงคำหนึ่งที่ฟู่จาวหนิงเคยพูดไว้ อันที่จริงยังนึกไม่ออกว่าฟู่จาวหนิงพูดไว้ตอนไหน แต่รู้ว่านางเป็นคนพูด

"ให้เกียรติพวกเขาเกินไป"

ก่อนหน้านี้ ให้เกียรติพวกเขาเกินไปจริงๆ

พูดได้ว่า ถ้าไม่มีครอบครัวพวกเขา ก็จะไม่มีเขาชิงถงในตอนนี้แน่นอน คนพวกนี้ถ้าออกมาก็เป็นแค่ทรายที่กระจัดกระจายกัน

แต่ถ้าไม่มีคนในตระกูลเหล่านี้ ตระกูลถังของพวกเขาก็ญังคงสร้างเขาชิงถงขึ้นมาได้อยู่ดี อย่างมากสุดก็แค่งดงามประณีตกว่าเดิมแล้วก็คนน้อยลง

ให้หน้าพวกเขามากเกินไปจริงๆ จนคิดว่าตอนนี้จะเข้ามาแทนที่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ?

เหมือนตระกูลสายข้างที่ออกไปก่อนหน้านั้นนั่นไง คิดว่าออกจากเขาชิงถงแล้ว พวกเขาจะสามารถบุกเบิกฟ้าดินขึ้นมาได้