บทที่ 2305

"คุณชายน้อย ข้าไม่ได้พูดแบบนี้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจำใจต้องออกมาชี้แจงให้ตัวเอง

ตอนนี้นางกล้ายอมรับเสียที่ไหน? ต่อให้นางจะคิดแบบนั้นจริง ตอนนี้พอเห็นท่าทางของถังอู๋เยว่ นางก็ไม่กล้ายอมรับหรอก

จะว่าไป เป้าหมายของนางตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นถังอู๋เจวี้ยนแล้ว

ถ้าหากมาบอกต่อหน้าถังอู๋เจวี้ยนว่าแต่ก่อนนางรู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนน่าจะแต่งกับนางจริง นั่นไม่ใช่หมายความว่านางเดิมทีก็อยากเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนมากหรอกหรือ?

ถังอู๋เจวี้ยนถ้ารู้สึกติดใจมาก เช่นนั้นนางก็คงไม่มีโอกาสแล้วสิ

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านางแต่งงานกับถังอู๋เจวี้ยน ถังอู๋เยว่ก็จะกลายเป็นน้องสามีของนาง

ถังอู๋เจวี้ยนรักและให้ความสำคัญกับน้องชายคนนี้มาก คงไม่มีทางชายตามองนางที่ทำให้ถังอู๋เยว่โมโหหรอก

"ข้าไม่ได้คิดแบบนี้จริงๆ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำใจให้สงบลงมา เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า "เพียงแต่แต่ก่อนมักได้ยินว่าชะตาของข้ากับอ๋องเจวี้ยนต้องกัน จึงเคยจินตนาการถึงอยู่ ถ้าหากข้าเขากลายเป็นสามีภรรยากันจริง มันก็๗ะเป็นเรื่องดีต่อบ้านเมืองและประชาชนนี่"

นางหัวเราะเบาๆ เอ่ยต่อว่า "ข้าก็แค่อยากทำตามลิขิตฟ้า อยากใช้โชคที่ข้ามีเพื่อทำบางอย่างให้กับพระชาชนใต้หล้า แต่ว่าต่อมาอ๋องเจวี้ยนก็มีพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว เช่นนั้นข้าเองก็ทำได้แค่อวยพรจากใจจริง และก็ไม่มีความคิดนั้นอีก"

นางรู้สึกว่าตนเองพูดแบบนี้ดูสง่างามแล้ว เชื่อว่าคำพูดนี้จะกล่อมถังอู๋เยว่ได้แน่ ให้เขาเลิกจิกกัดนางเสียที

ดังนั้น พอพูดจบนางจึงมองเขาอย่างสงบๆ ดูสง่างาม

แต่คิดไม่ถึงว่า ปฏิกิริยาของถังอู๋เยว่กับแตกต่างจากที่นางคิดไว้อย่างสิ้นเชิง

"พรวด ฮ่าๆๆๆ!"

ถังอู๋เยว่งงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาอย่างงงงัน

ไม่ใช่สิ นี่มีอะไรน่าขำกัน?

ถังอู๋เยว่ไม่ได้จิกกัดนางต่อไม่ยอมปล่อย

เขาหัวเราะบอกกับเจ้าอารามว่า "เจ้าอาราม หลังจากนี้ท่านน่าจะไม่ต้องทำนายวาสนาแต่งงานให้อ๋องเจวี้ยนแล้วกระมัง? อ๋องเจวี้ยนกับพี่หญิงฟู่เป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุดในใต้หล้าอยู่แล้ว"

เขาบอกกับถังอู๋เจวี้ยนต่อว่า "ท่านพี่ ข้าไปก่อนล่ะ"

เขายังต้องไปขุดยาทำความรู้จักยากับพี่หญิงฟู่กับผู้อาวุโสจี้อีก ไม่อยากจะเสียเวลากับองค์หญิงใหญ่โง่เง่าที่นี่อีกแล้ว

"อืม ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ฟังคำพี่หญิงฟู่ของเจ้าด้วย" ถังอู๋เจวี้ยนกำชับมาคำหนึ่ง

"เข้าใจแล้ว"

"หยุดก่อน คุณชายน้อย!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้องเรียกเขา แต่ถังอู๋เยว่ก็ไม่สนใจนางเลย รีบเดินออกไปแล้ว

นางทั้งร้อนรนทั้งกลัดกลุ้ม ทั้งสับสน ไม่รู้ว่าถังอู๋เยว่คิดจะทำอะไรกันแน่