บทที่ 2316

ฟู่จาวหนิงมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม

"บารมีบนหัวขององค์หญิงใหญ่เปล่งประกายระยิบระยับเลยนะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นฟังแล้วไม่ค่อยพอใจ นางรุ้สึกว่าฟู่จาวหนิงพูดคำนี้อย่างประชดประชัน

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่จำเป็นต้องมาเยาะเย้ยข้าแบบนี้ ข้าไม่คิดว่านี่คือความเมตตาจอมปลอม เพียงแต่คนเราโดยพื้นฐานเป็นคนดี ปกติเมื่อเผชิญหน้ากับคนแก่เด็กและสตรีก็มักจะมีความเห็นอกเห็นใจและความสงสารขึ้นมาเสมอ"

นางคิดเช่นนี้จริงๆ

ดังนั้น นางจึงพูดออกมาอย่างชอบธรรม "ดังนั้น ข้าเห็นคนแก่ถูกทรมานอย่างนี้ จึงอยากจะเตือนขึ้นมาบ้าง มีอะไรไม่ถูกต้องกัน? ต่อให้มีความแค้น ก็ไม่จำเป็นต้องทารุณศัตรูนี่ ไม่ใช่หรือ?"

นางรู้สึกว่าตนเองพิจารณาปัญหาแบบเอาใจเขามาใส่ใจเราแล้ว

"ต่อให้เขาจะทำอะไรชั่วร้าย ก็ควรจะเด็ดขาดหน่อย มาทรมานเช่นนี้ แล้วท่านแตกต่างอะไรกับคนเลวกัน?"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมา

นางยังไม่ทันเอ่ยปาก ถังอู๋เจวี้ยนก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นชา

"เช่นนั้นองค์หญิงใหญ่ก็กลับไปที่ต้าชื่อเสียสิ คนเราโดยพื้นฐานเป็นคนดี อย่าไปคิดว่าพี่ชายของท่านชั่วร้ายขนาดนั้นเลย ยังไงซะไม่ว่าเขาจะทำอะไร ท่านแค่ให้อภัยก็พอแล้ว หรือไม่ก็ลงมือปลิดชีวิตเขาทิ้งไปเลย จะกลัวอะไร?"

พูดแบบนี้ถึงจะดูผิดแนวคิดไปบ้าง ไร้ยางอายไปบ้าง แต่เขาจะกลัวอะไรล่ะ?

เขาเองก็ไม่ได้มีนิสัยอ่อนโยนจิตใจดีอยู่แล้ว นั่นมันแค่ภายนอกของเขา อันที่จริงในใจเขาก็ดำมืดอยู่นะ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่คิดว่เขาจะแทงมีดเข้ามาที่ใจนางแบบนี้ ซ้ำยังแทงอย่างโหดร้ายอีกด้วย

นี่คือคุณชายใหญ่ถังที่สง่างามคนนั้นหรือ?

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง เขาไม่พูดอะไร เพราะไม่ได้สนใจที่จะคุยกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่แล้ว

แต่เขาหันมองเจ้าอาราม ถามขึ้นเสียงเรียบว่า "เจ้าอารามรู้สึกจริงๆ หรือว่าผู้หญิงแบบนี้มีชะตาต้องกันกับข้า? ท่านเองก็อาจจะไม่ได้แม่นยำขนาดนั้นก็ได้กระมัง? ถ้างั้นนางก็คงเป็นความผิดพลาดของท่าน"

เขาชะงักไป "หลังจากนี้ใครยังเอาเรื่องนี้มาพูดอีก ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ พออยู่ด้วยกับคนแบบนี้ ข้ารู้สึกรังเกียจเอามากๆ"

เขาพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจแล้ว เท่ากับตบฉาดอย่างแรงไปที่หน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

แค่ถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับชื่อของนาง เขาก็รู้สึกอัปยศแล้ว!