บทที่ 2317

คนที่นี่อันที่จริงล้วนเป็นคนนอก

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับมีความรู้สึกเหมือนถูกทุกคนหักหลังทอดทิ้ง

นางรู้สึกว่าคนเหล่านี้ล้วนเข้าข้างฟู่จาวหนิง ไม่มีสักคนที่ยืนอยู่ข้างนางเลย

"บางครั้ง ข้าก็สงสัยมาก หมอเทวดาฟู่เพราะมีฝีมือแพทย์ที่เก่งกาจ ดังนั้นจึงสกัดยาอะไรที่ทำให้ใจละเมอลุ่มหลง แล้วแอบให้พวกท่านกินหรือเปล่า"

นางพูดกับตัวเองขึ้นมา

สงสัยจริงๆ ว่าฟู่จาวหนิงวางยากับคนพวกนี้ วางยาที่ทำให้พวกเขาทุกคนลุ่มหลงนางอย่างหมดใจ

พวกเขาล้วนติดพิษของนางอยู่ นี่ไม่ใช่ความจริง

ก่อนหน้านี้นางต่างหากที่ได้รับความนิยมและมีมนุษยสัมพันธ์ที่ยอดเยี่ยม ตอนอยู่ที่ต้าชื่อทุกอย่างก็ดีหมด แต่ต่อมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้จู่ๆ ก็รู้สึกชิงชังเสด็จพี่ขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เสด็จพี่มีความคิดที่บอกใครไม่ได้กับนางขึ้นมา บีบให้นางจำใจต้องหนีจากต้าชื่อ ตอนนี้นางก็ยังคงเป็นองค์หญิงใหญ่ที่สูงส่งอยู่ในต้าชื่อ จะมาเร่ร่อนพเนจร หาที่คุ้มครองกายไปเรื่อยแบบนี้ได้ยังไง?

ดังนั้น นี่เป็นความผิดของเสด็จพี่

"คุณหนู เขาไม่ขยับแล้ว" ไป๋หู่ขึ้นไปตรวจสอบตอนที่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายไม่ขยับตัวแล้ว "แต่ยังหายใจอยู่"

ฟู่จาวหนิงเดินเข้าไป เตะเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย เขายังคงไม่ขยับตัว

นางจึงยื่นมือไปจับชีพจรของเขา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหว "เขาตายแล้วกระมัง? ทุกข์ทรมานจนตาย? ตอนนี้มายืนยันว่าเขาตายจริงหรือตายหรอกหรือไรกัน?

นางรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงเย็นชาเลือดเย็นมาก

ทั้งที่ชายชราคนนี้เจอกับความทรมานขนาดนั้นแล้ว ฟู่จาวหนิงกลับยังเดินไปเตะเขาอีก

การเตะแบบนี้มันสร้างความอัปยศมากเลยนะ

ตอนนี้ยังไปจับชีพจรให้เขาอีก นี่มันน่าขำไปไหม?

นางมองไปทางอ๋องเจวี้ยนอีก อ๋องเจวี้ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นก็มองไปทางถังอู๋เจวี้ยน ถังอู๋เจวี้ยนเองก็ทำหน้าเย็นชา

นางรู้สึกว่า พวกเขาในที่สุดก็รู้สึกขัดตากับพฤติกรรมท้ายสุดของฟู่จาวหนิงแล้วสินะ

"ถ้าเจ้ายังไม่หุบปากอีก ข้าจะสั่งให้คนไปตัดลิ้นเจ้าแล้วนะ" เสียงของเซียวหลันยวนดังขึ้นอย่างเย็นชา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นงงงัน กว่าจะมีปฏิกิริยาขึ้นมาได้ ก็เห็นว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ได้มองนาง แต่ว่าประโยคนี้พูดกับนางแน่นอน!

เขาบอกว่าจะตัดลิ้นนางรึ!

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยกมือขึ้นปิดปากด้วยสัญชาตญาณ ถอยหลังออกไปสองก้าวอย่างหวาดๆ

นี่เป็นประโยคที่เย็นชาน่ากลัวที่สุดที่นางเคยได้ยินจากอ๋องเจวี้ยน!

"ใครก็ได้ ส่งองค์หญิงใหญ่กลับไปพักผ่อนซะ" ถังอู๋เจวี้ยนเองก็เอ่ยขึ้นบ้าง