บทที่ 2319

ตอนที่เจ้าอารามโยวชิงเข้ามา มีแสงสว่างอยู่ด้านหลัง

เซี่ยปั้นเวยหันข้างมองมาทางเขา

ราวกับเห็นเทพเซียนคนหนึ่งลอยเข้ามา บนตัวเขาราวกับมีวงแสงอยู่วงหนึ่ง

นางตกตะลึงไปทันที มองเขาอย่างงงงัน

รอจนตอนที่เขาเดินเข้ามา คิ้วและดวงตาคู่นั้นสะท้อนเข้ามาในสายตานาง พอเห็นใบหน้าเขา ดวงตาของเซี่ยปั้นเวยก็ถลึงโตขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ อ้าปากค้างเล็กน้อย

นางเกือบจะพูดออกมาว่า ทำไมหน้าตาถึงคล้ายข้าขนาดนี้?

แต่คำพูดมาถึงข้างปาก จู่ๆ นางก็ตระหนักขึ้นถึงอะไรได้ ปิดปากลงทันที มองไปทางถังอู๋เจวี้ยน

ก่อนหน้านี้ตอนที่นางเห็นพวกอ๋องเจวี้ยนในภูเขา สายตาของพวกเขาที่มองนางก็ดูแปลกประหลาด ตอนนี้เซี่ยปั้นเวยรู้แล้วว่าเป็นเพราะอะไร

เป็นเพราะเจ้าอารามโยวชิงคนนี้นั่นเอง

และหลังจากเจ้าอารามโยวชิงเข้ามา สายตาก็ตกอยู่บนหน้าของเซี่ยปั้นเวย

ถังอู๋เจวี้ยนมองเขา กลับเห็นว่าสายตาของเขายังคงนิ่งเฉย เหมือนไม่มีอารมณ์ใดอยู่เลย

เจ้าอารามเองก็เก็บอาการได้ดีเสียจริง เพราะรู้ตัวตนฐานะหญิงสาวคนนี้ หรือเพราะเขารู้สึกว่าการที่ดูคล้ายตนเองขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร?

หรือก็คือ ความสามารถของเจ้าอารามแข็งแกร่งมาก แค่ดูหน้าก็มองออกแล้วว่าแม่นางคนนี้เกี่ยวข้องกับนางหรือไม่?

แล้วที่สงบได้ขนาดนี้ น่าจะเพราะไม่เกี่ยวข้องอะไรกันกระมัง?

"แม่นางคนนี้คือเซี่ยปั้นเวยที่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเอ่ยถึงหรือ?"

หลังจากเจ้าอารามโยวชิงชะงักไป ก็เดินมานั่งลงข้างๆ เซี่ยปั้นเวย

พอเขามานั่งใกล้ขนาดนี้ กลับเป็นเซี่ยปั้นเวยที่ดูตึงเครียดขึ้นมา

"ใช่" ถังอู๋เจวี้ยนตอบ

เจ้าอารามโยวชิงมองเซี่ยปั้นเวย "เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายบอกว่า เจ้ามีพรสวรรค์ด้านการทำนายหรือ?"

ถังอู๋เจวี้ยนเริ่มคิดในใจ นี่มันจะบังเอิญไปไหม จะใช่การสืบทอดทางสายเลือดหรือเปล่านะ? พอเห็นแบบนี้ จะบอกว่าเจ้าอารามกับเซี่ยปั้นเวยไม่เกี่ยวข้องอะไรกันก็ดูจะเป็นไปไม่ได้

"แค่รู้นิดหน่อยเท่านั้น" เซี่ยปั้นเวยรู้สึกประหม่า

นางไม่รู้เพราะอะไร รู้สึกว่าไม่สงบเอาเสียเลย