บทที่ 2325

ตอนนี้เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนอนอยู่ด้านในไม่ขยับเขยื้อน ถ้าไม่ใช่เซี่ยปั้นเวยรู้ว่าถังอู๋เจวี้ยนให้คนคอยจับตาเขาไว้อยู่ ไม่ให้เขาได้ตายไวนัก นางคงคิดว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายตายไปแล้วด้วยซ้ำ

เซี่ยปั้นเวยเรียกไปสองครั้ง เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ราวกับไม่ได้ยินอย่างไรอย่างนั้น

"ท่านลุง ข้าปั้นเวยเอง พวกเรามาคุยกันหน่อยไหม?"

เซี่ยปั้นเวยเดินเข้ามา ยืนอยู่ด้านนอกลูกกรงเหล็กแล้ว นางมองเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายอย่างละเอียด ในที่สุดก็เห็นนิ้วมือของเขาขยับแล้ว

ดูท่า เขาจะได้ยินคำพูดของนางอยู่ แค่ไม่คิดจะสนใจนางเท่านั้น

นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เอ่ยต่อว่า "ข้ารู้ว่าอันที่จริงท่านลุงเองก็กลัวตายมาก ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักแค่ไหน เจอกับการลงโทษร้ายแรงแค่ไหน ไม่ว่าร่างกายจะทุกข์ทรมานเพียงใด ขอแค่มีชีวิตรอดต่อไปก็พอ ดังนั้น แม้ว่าตอนนี้ท่านจะโดนพิษของพระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้าไป แต่อย่างน้อยแขนขาก็ยังขยับได้นี่ ไม่ใช่หรือ?"

น่าจะเพราะคำพูดเหล่านี้ของนางกระตุ้นเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเข้า ในที่สุดเขาก็เบิกตาโพลง ตะแคงตัวหันมามองนางอย่างยากลำบาก

ก่อนหน้านี้ตอนที่เซี่ยปั้นเวยเจอกับเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนั้นมีความหวาดกลัวมาก

นางไม่ใช่ว่ากลัวตาย แต่ว่านางกลัว กลัวว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายจะล่วงละเมิดตัวนาง

ดังนั้นทุกครั้งที่สบตาเขา นางก็จะกลัวจนเลี่ยงหนีสายตาเขาตลอด นางกับสบตาเขาแล้วเหมือนจะกระตุ้นเขาให้กลายเป็นสัตว์ร้ายได้อย่างไรอย่างนั้น

ยังดีที่ก่อนหน้านี้เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็ไม่เคยแตะต้องตัวนางมาตลอด

นางรอดมาได้อย่างประหวั่นพรั่นพรึงจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเขาแล้ว

ตอนนี้ เซี่ยปั้นเวยรวบรวมความกล้า สบตากับเขา และนางก็เห็นความมืดมิดขุ่นมัวกับแรงกดดันในแววตาเขา

"ดูท่า หลังจากมีคนหนุนหลัง เจ้าก็ไม่กลัวข้าอีกแล้วสินะ"

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเห็นปฏิกิริยาของนาง เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ในน้ำเสียงมีแววประชดประชัน

"เจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ไม่ว่าจะพูดยังไงท่านก็เลี้ยงดูข้ามาจนโต ดังนั้น ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องตายอย่างอนาถเช่นนี้ ข้ารู้ ตอนข้ายังเล็กท่านเคยผ่านประสบการณ์ที่น่ากลัวมากมา ถูกคนขังเอาไว้ในโลงศพ แล้วก็กลบฝังไปแล้วด้วย"

เซี่ยปั้นเวยชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นสีหน้าขรึมของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ในใจก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาหน่อยๆ

กลัวเขามาตั้งนานหลายปี การจะเปลี่ยนแปลงให้ต่างไปโดยสิ้นเชิงก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก