บทที่ 2326

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนิ่งงันไปพักหนึ่ง

เซี่ยปั้นเวยเองก็รอคำตอบเขาอย่างกระวนกระวาย

นี่เป็นความลับของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ก่อนหน้านี้เองนงก็ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าคนที่โหดเหี้ยมร้ายกาจ กลับกตัวความตายมากขนาดนี้

เขาเสแสร้งได้ดีมาโดยตลอด

"เจ้าอยากให้เจ้าลัทธิอย่างข้าฟังเจ้าอย่างไรกัน?"

เซี่ยปั้นเวยพอได้ยินคำนี้ของเขา ใจก็ผ่อนคลายลงมาได้ทันที เขาเอ่ยปากถามมาอย่างนี้ ก็อธิบายได้ว่าเข้ายอมแล้ว ประนีประนอมได้แล้ว

ดูท่า เขาเองก็อยากจะมีชีวิตรอดต่อไปจริงๆ

ต่อให้จะเป็นคนไร้ประโยชน์ เจ็บปวดทรมานจนไม่มีเหตุผลต้องมีชีวิตอยู่ต่อแล้วก็ตาม

พวกของถังอู๋เจวี้ยนคิดผิดกันหมด และถูกเขาหลอกแล้ว เขาไม่ใช่พวกที่ย่ำแย่หนักจนไม่กลัวตาย เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายกำลังต่อสู้กับพวกเขา พยายามจะมีชีวิตรอดให้ได้ต่างหาก

"ท่านก็แค่บอกกับพวกเขา ว่าท่านค้นคว้าพิษมาโดยตลอด ดังนั้นตนเองจึงติดพิษมานานแล้ว เรื่องบางเรื่องที่เคยผ่านมาบางครั้งท่านเองก็นึกไม่ออก ข้าเองก็จะบอกกับพวกเขาด้วยว่าท่านเป็นคนขี้ระแวงมาก ดังนั้นต้องให้ข้ามาคอยดูแลท่าน ท่านเองก็คุ้นเคยกับข้าดี แล้วข้าจะทำให้ท่านนึกเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมาได้มากขึ้น"

เซี่ยปั้นเวยพอพูดเช่นนี้ ในใจเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็หัวเราะเยาะขึ้น

เซี่ยปั้นเวยเป็นพวกเจ้าเล่ห์อยู่ แต่ท้ายสุดก็ญังขาดประสบการณ์ นางพูดแบบนี้ เขาก็เข้าใจแล้ว ว่านางคิดจะทำให้ตัวเองดูมีคุณค่า เพื่อจะได้ยืนอย่างมั่นคงในเขาชิงถงนี้

คิดจะให้พวกถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกว่านางเองก็มีประโยชน์อยู่

นี่คือคิดจะใช้ประโยชน์จากเขาสินะ

แต่เขาเองก็ไม่ติดอะไร ไม่ว่าเจ้าเด็กโง่นี่จะมาก่อกวนแค่ไหน นางก่อกวนเพิ่มได้วันนึง เขาก็อาจจะรอดเพิ่มได้อีกหนึ่งวัน

บางที ระหว่างตอนที่นางมาก่อกวนนี้ เขาอาจจะหาโอกาสได้ ให้นางขโมยยาแก้พิษมาจากฟู่จาวหนิง

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายรู้สึกมาตลอด ว่าพิษนี้จะต้องมียาแก้แน่ๆ

ในเมื่อเป็นยาพิษที่ฟู่จาวหนิงคิดค้นขึ้นมา ที่นางจะต้องมียาแก้พิษแน่นอน

ขอแค่ใช้ยาแก้พิษได้ พอเขาฟื้นฟูเป็นปกติ ตอนนั้นเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสหนีรอดออกไปได้นี่นะ

"เจ้าคิดว่า เจ้าพูดแบบนี้ พวกเขาจะเชื่อเจ้ารึ?"