บทที่ 2334

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ครั้งนี้ออกไปได้สำเร็จ อันที่จริงก็ไม่ถือว่าเป็นโชคดี

ซางจื่ออันที่จริงก็ไล่ตามนางมาทัน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเห็นเขาแล้ว นางก็รีบมุดเข้าไปถ้ำเล็กๆ ที่ถูกเถาวัลย์บังอยู่เพื่อซ่อนตัว จากนั้นก็มองซางจื่อผ่านช่องระหว่างเถาวัลย์

ช่วงนี้นางก็ติดตามเจ้าอารามโยวชิงอยู่ตลอด ดังนั้นก็ถือว่าคุ้นเคยกับซางจื่ออยู่

ซางจื่อกระทั่งรู้สึกดีกับนางอยู่บ้างด้วย จุดนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั้นสัมผัสได้ ปกตินางเองก็ดีใจอยู่บ้าง แอบเสวยสุขกับการดูแลของซางจื่อที่มีให้นาง

"องค์หญิงใหญ่ ท่านอยู่ที่ไหนน่ะ? รีบออกมาเถิด ข้าจะพาท่านกลับไป"

ซางจื่อกำลังเรียกหานาง เขาเองก็คำนวนจากเวลาระยะทางกับความเร็วของนาง คิดว่าเวลาขนาดนี้น่าวิ่งมาถึงบริเวณนี้แล้ว ดังนั้นพอมาถึงที่นี่เขาจึงหยุดลง แล้วออกค้นหาไปรอบๆ

"องค์หญิงใหญ่ เจ้าอารามเป็นห่วงท่านมาก ข้าเองก็เป็นห่วงท่าน ท่านไปน้อยใจอะไรมาหรือ?"

"มีเรื่องอะไรท่านบอกกับข้าได้ ข้าจะช่วยท่านเอง ท่านออกมาหน่อยดีไหม?"

เสียงของซางจื่อมีความกังวลและตึงเครียด คอยเตือนนางปลอบนางอยู่ตลอด องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอันที่จริงก็ได้ยินแล้ว

นางเองก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเหมือนกัน อยากจะลองฟังเขา เดินออกไปและกลับไปกับเขา

บางที ถ้านางคุยดีดีกับซางจื่อ พูดถึงความลำบากของนาง ความขมขื่นของนาง บางที ซางจื่ออาจจะช่วยนางได้

ซางจื่อติดตามเจ้าอารามมาหลายปี ต่อหน้าคนทั่วไปก็พอมีหน้าตาอยู่บ้าง แล้วยังเรียนวิชายุทธ์มาด้วย คำนวนท้องฟ้าโชคชะตาก็ได้ หลังจากนี้บางทีเขาอาจจะสืบทอดทั้งหมดจากเจ้าอาราม

ถึงตอนนั้น เขาก็น่าจะปกป้องนางได้กระมัง?

แต่พอนางคิดถึงฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวน ก็รู้สึกว่า ซางจื่อจะอย่างไรก็เป็นศัตรูกับพวกเขาไม่ไหว ต่อหน้าพวกเขายังไงก็ยังต้องก้มหัวให้

ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีนางก็มีเจ้าอารามคอยปกป้องอยู่ ถ้าหากเปลี่ยนไปอยู่ด้วยกันกับซางจื่อล่ะก็ คนอื่นไม่หัวเราะเยาะนางตายหรือ? เจ้าอารามจะมองนางยังไง?

แล้วถ้าเจ้าอารามทอดทิ้งซางจื่อไปตอนนี้เข้า นางก็ไม่เหลืออะไรเลยน่ะสิ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงยังหดตัวถอยกลับไป

นางเองก็โชคดีจริงๆ ที่มาหลบอยู่ในสถานที่แบบนี้ได้ ซางจื่อจะอย่างไรก็หานางไม่เจอ

และด้านหน้าไม่ไกลนักจู่ๆ ก็มีการเคลื่อนไหว เหมือนมีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งผ่านไป และดึงดูดความสนใจของซางจื่อไปทันที เขาเองก็ไล่ตามคนคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงวิ่งออกมาอีกครั้ง