บทที่ 2335

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอลงจากเขาชิงถงก็ถูกองครักษ์ลับของต้าชื่อพาตัวไปทันที

พวกเขากลัวว่าเจ้าอารามโยวชิงจะไล่ตามมาทัน ดันั้นหลังจากจับคนได้ ก็รีบควบม้าไปต้าชื่อทันที

จนตอนที่เจ้าอารามโยวชิงกับคนของเขาชิงถงได้ข่าว ก็ตามไม่ทันแล้ว

คนที่ฝ่าบาทต้าชื่อส่งมาพอตรวจสอบพบว่าองค์หญิงใหญ่ติดตามเจ้าอารามโยวชิงขึ้นเขาชิงถงไปแล้ว แต่พวกเขาก็เข้าไปไม่ได้เสียที ดังนั้นจึงทำได้แค่วนอยู่รอบนอกเพื่อหาทางเข้ามาตลอด

ถ้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ลงเขามา พวกเขาอันที่จริงก็ไม่มีโอกาสเลย

แต่ใครจะรู้ ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับลงเขามาเสียอย่างนั้น? ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่พาใครมาด้วย แอบหนีมาคนเดียว

องครักษ์ลับเหล่านี้รู้สึกเหมือนสวรรค์โปรดเลยทีเดียว ที่ให้พวกเขาสำเร็จภารกิจของฝ่าบาทได้อย่างราบรื่น

ดังนั้น ต่อให้ต้องเหนื่อยตายพวกเขาก็ไม่กล้าจะหยุดพักหายใจหายคอเลย ใช้ความเร็วสูงสุดพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นระหว่างทางถูกวางยา ทุกวันล้วนสลึมสลือแล้วถูกป้อนน้ำกับของกินลงไป แต่กลับไม่มีสติตื่นตัว

จนตอนที่นางตื่นขึ้นมาจริงๆ ก็มาอยู่ในวังจักรพรรดิต้าชื่อแล้ว

พอนางลืมตาก็สัมผัสได้ถึงผ้าห่มที่หอมอ่อนนุ่ม เป็นกลิ่นของวังจักรพรรดิต้าชื่อ

นางตกใจสะดุ้งโหยง จากนั้นก็รู้สึกได้ว่าข้างเตียงมีคนอยู่ พอลืมตาโพลงดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ก็สบเข้ากับสายตาของฝ่าบาทพอดี

"ส...เสด็จพี่?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเกือบจะกัดลิ้นตัวเองเข้าแล้ว

นางไม่เคยเห็นสายตาที่มืดมนและโหดร้ายแบบนี้ของจักรพรรดิมาก่อนเลย น่ากลัวมาก

"ฝูอวิ้นเอ๋ย" จักรพรรดิต้าชื่อโค้งตัวเข้ามา ยื่นมือออกมา ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนใบหน้านางเบาๆ ราวกับกำลังลูบไล้ของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง "เจ้านี่ซุกซนเสียจริง มาทะเลาะกับข้า ทำไมถึงต้องเนิ่นนานเสียขนาดนี้?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ ขนลุกชูชันขึ้นมา

นางถอยกรูดไปด้านหลัง จนแผ่นหลังไปติดกับเสามุมเตียง

"เสด็จพี่ ข้า ข้า..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว

ตอนอยู่ในเขาชิงถง นางคิดถึงตัวตนสูงส่งองค์หญิงใหญ่ต้าชื่อของตนเองจริงๆ รู้สึกว่าหลังจากนางออกจากต้าชื่อไปคนพวกนั้นก็ล้วนดูถูกนาง ดังนั้นจึงอยากจะหนีออกมาก่อน บางทีกลับมาต้าชื่อแล้วคุยกับเสด็จพี่ดีดี เสด็จพี่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้