บทที่ 2339

พวกของหลานหรงเขียนจดหมายเข้ามา วาดแผ่นที่คร่าวๆ ไว้ ดังนั้นพวกเซียวหลันยวนที่มุ่งไปตงฉิงจึงมีพิกัดเป้าหมาย ตลอดเส้นทางนอกจากหยุดพักกินอาหารที่จำเป็นแล้ว ก็แทบไม่ได้แวะพักผ่อนเสียเวลาเลย

พวกเขานอกจากจะรีบเดินทางมาให้ถึงตงฉิงแล้ว ยังต้องคอยอำพรางร่องรอยอีก ถึงยังไงจักรพรรดิเจาก็ส่งคนมาตามหาพวกเขาแล้ว

และเขาชิงถงเองหลังจากพวกเขาออกมาก็เริ่มปรับปรุงก่อสร้างกลไกภูมิประเทศขนาดใหญ่ขึ้น

นี่เป็นสิ่งที่ถังอู๋เจวี้ยนกับเซียวหลันยวนหารือกันมาแล้ว เขาชิงถงในเมื่อจะเข้าร่วมกับตงฉิง ก็ต้องเสริมแกร่งการป้องกันด้วย

ถังอู๋เจวี้ยนนับจากนี้ต้องพาทุกคนในเขาชิงถงวุ่นกันไปอย่างน้อยสามเดือนเต็ม

พวกของติงเซียงก็ล้วนถูกเขาส่งตัวออกมาจากเขาชิงถง ในค่ายต่อให้มีความคิดอะไร ก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่าม เพราะยังไม่รู้ว่าเขาชิงถงกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ผ่านไปครึ่งเดือนกว่า เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงในที่สุดก็มองเห็นคนขององครักษ์มังกรครามที่ประจำการอยู่ตรงตีนเขาแห่งหนึ่ง

"ท่านอ๋อง พระชายา!"

เหล่าองครักษ์ล้วนเข้ามาต้อนรับ นำกำลังคนสิบกว่าคนคารวะต่อพวกเขา

"ไม่ต้องมากพิธี"

"ท่านอ๋อง ที่นี่ถือว่าเข้าใกล้เส้นแดนแคว้นตงฉิงแต่เดิมแล้ว" องครักษ์มังกรครามร่างสูงใหญ่คนหนึ่งบอกกับพวกเขา "พวกเราขุดคูเอาไว้ด้านหน้าด้วย พอถึงเวลาที่นี่ก็จะมีทหารยามเฝ้าอยู่ ท่านอ๋องกับพระชายามาถึงที่นี่ก็สามารถพักผ่อนได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงแหงนตามองไปรอบๆ

ด้านหน้าเป็นทิวเขาทอดยาวต่อเนื่อง ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เริ่มมีสีสันของป่าไม้ที่ย้อมซ้อนทับกัน

ตอนถึงฤดูหนาวที่นี่ก็จะขาวโพลนไปหมด น่าจะมองไม่เห็นเส้นทาง

ด้านหลังทิวเขาผืนนี้ ก็คือเขตชายแดนของตงฉิง

แตกต่างกับเขาอวี้เหิงก่อนหน้านี้ ที่นี่มีคนของพวกเขาคอยเฝ้าอยู่ ดังนั้นความรู้สึกจึงแตกต่างกัน

พวกเขามาถึงตงฉิงแล้วจริงๆ

ฟู่จาวหนิงเองตอนนี้ก็มีความรู้สึกเหมือนได้กลับคืนสู่บ้านเกิดเมืองนอนของตนเองขึ้นมา นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?