บทที่ 2340

กระท่อมไม้ของที่นี่ดูเรียบง่าย แต่ก็ให้พวกฟู่จาวหนิงพักกันสักคืนก็ถือว่าเพียงพออยู่

พิงอยู่ในอ้อมกอดเซียวหลันยวน ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็นึกถึงเจ้าอารามโยวชิงขึ้นมา

"เจ้าอารามไม่เดินทางมากับเรา และไม่บอกด้วยว่าไปที่ไหน ท่านคิดว่าเขาจะไปทำอะไรกัน?"

เจ้าอารามโยวชิงเองก็เป็นคนตงฉิงอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังเป็น สายเลือดราชครูด้วย รู้ว่าพวกเขาจะมาที่ตงฉิง แต่เขากลับไม่เดินทางมาด้วยกัน แต่บอกว่าเขายังมีเรื่องต้องไปจัดการ ให้พวกเขาเดินทางมาก่อน

นี่ทำให้ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจมาก

เซียวหลันยวนกลับไม่ใส่ใจ "ในเมื่อเขาพูดว่ามีเรื่องต้องไปจัดการ เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ แต่ก่อนในยอดเขาโยวชิง เวลาข้าจะไปทำอะไรเขาก็ไม่ค่อยจะถามข้านัก"

แต่ว่าฟู่จาวหนิงมักมีความรู้สึกว่า เรื่องที่เจ้าอารามโยวชิงไปทำ ยังคงเกี่ยวข้องกับตัวพวกเขาอยู่

นางไม่พูดออกมา จิ้มไปที่เอวของเซียวหลันยวน

เอวเซียวหลันยวนเกร็ง พลิกตัวกลับมาทับนางไว้

"หนิงหนิงนอนไม่หลับหรือ?"

"ท่านจะทำอะไรน่ะ?" ฟู่จาวหนิงรีบผลักเขา "กระท่อมไม้นี้ไม่ได้เก็บเสียงนะ"

เร่งเดินทางมาครึ่งค่อนเดือน เขาไม่ได้แตะต้องนางเลย อดกลั้นจนรู้สึกแย่แล้ว พอมาถึงที่นี่ มีองครักษ์มังกรครามของตนเองคุ้มกันอยู่ เซียวหลันยวนก็ทนไม่ค่อยไหวแล้ว

"พวกเขาถอยห่างออกไปแล้ว ไม่เข้ามาหรอก"

ลมหายใจเขาค่อนข้างหนักหน่วง ยื่นมือคลำต่ำลงไป

ฟู่จาวหนิงเองก็ทนไม่ไหว เพียงไม่นาน ก็ถูกเขาทำจนเกือบจะส่งเสียงร้องออกมา นางอุดปากของตัวเองเอาไว้

เซียวหลันยวนอยู่บนตัวนาง พอเห็นท่าทางของนาง ในดวงตาก็มีรอยยิ้ม ที่ใต้เอวก็เพิ่มแรงมากขึ้น

อีกด้านของเทือกเขา ฟู่จิ้นเชินยื่นมือ กุมมือเสิ่นเชี่ยวไว้ ดึงนางมาถึงบนเนิน

ด้านบน หลานหรงพาคนบางส่วนกำลังผลักล้อไม้ขนาดยักษ์ล้อหนึ่ง

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาพบก่อนหน้านี้ เดิมทีหลานหรงก็ไม่รู้ว่าล้อไม้ยักษ์นี่คืออะไร มีประโยชน์อะไร หลังจากฟู่จิ้นเชินมาถึงก็ค้นคว้าอยู่วันหนึ่ง ได้ข้อสรุปออกมาว่า นี่น่าจะเป็นกลไกการเปิดประตูเมืองอั้น

ที่แท้กลไกนี้ควรจะอยู่ในหลุมแห่งหนึ่ง แต่เนื่องจากสภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไป จึงเผยออกมา