บทที่ 2361

พ่อลูกฟู่จิ้นเชินออกไปแล้ว เสิ่นเชี่ยวก็ต้มชาอยู่ในห้องอ๋องเจวี้ยน ชิงอีคอยคุ้มกันอยู่ไม่ห่างไปนัก

เซียวหลันยวนนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นเชี่ยวยังไม่เคยอยู่กับอ๋องเจวี้ยนแบบนี้มาก่อน

เหลือบมองลูกเขยคนนี้ของตนเองผาดหนึ่ง นางก็ถอนใจยาวออกมา

เซียวหลันยวนเหลือบตามองเข้ามา

"ท่านกังวลว่าข้าจะพาอวี๋เซียนเอ๋อร์กลับไปหรือ?" เขาถามขึ้น

เสิ่นเชี่ยวส่ายหัว "ข้าเชื่อว่าท่านไม่ทำ แต่เรื่องนี้จัดการได้ลำบาก ข้าไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ท่านไม่ได้บอกว่าจาวหนิงตั้งท้องแล้วหรือ? ไม่รู้ว่านางจะกังวลมากแค่ไหนด้วย"

สีหน้าเซียวหลันยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เดิมทีเขาสะกดความร้อนรนและกังวลไว้ ตอนนี้พอได้ยินคำนี้ของเสิ่นเชี่ยว เขาก็สะกดไว้ไม่ไหวแล้ว

ถ้าหากฟู่จาวหนิงไม่ได้ตั้งท้อง เขายังไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้ เพราะจาวหนิงจะเชื่อในความสามารถเขา และไม่ร้อนรนมากจนเกินไป

กระทั่งอาจจะวิเคราะห์อย่างมั่นคงว่าพวกเขาน่าจะกำลังเจอกับปัญหาอะไร ต้องการของอะไร แล้วก็ให้คนจัดเตรียมมไว้ที่ด้านนอก พอสบโอกาส นางก็สามารถเข้ามาสนับสนุนได้

แต่ว่าตอนนี้นางไม่ใช่คนคนเดียวอีกแล้ว

เซียวหลันยวนกลัวว่านางจะกังวลใจ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ทั้งกลัวว่านางจะเครียด ต้องเตรียมของให้พวกเขาขณะที่ตั้งท้อง และยิ่งกลัวว่านางจะรอไม่ไหว แล้วพาคนเข้ามายังเมืองอั้นเอง

ถึงอย่างไร เขาก็เข้ามาหลายวันแล้ว

"ได้ยินว่า หลังจากหญิงสาวตั้งท้อง อารมณ์จะแปรปรวนง่าย? นิสัยก็จะหงุดหงิดง่ายขึ้นด้วยหรือ?" เขาถาม

เรื่องพวกนี้เขาก็ไม่ค่อยรู้ ดังนั้นตอนนี้จึงอยากถามให้ชัดเจนหน่อย

เสิ่นเชี่ยวพยักหน้า

"ใช่แล้ว พอมีเด็กก็อาจจะส่งผลกระทบถึงตัวแม่ หญิงสาวบางส่วนพอตั้งท้องแล้วนิสัยก็เปลี่ยนไปมากก็มี ยังมีกระทั่งเดิมทีที่เป็นคนแข็งแกร่ง แต่พอมีเด็ก แค่เรื่องเล็กๆ กลับร้องไห้ออกมาก็มี"

เสิ่นเชี่ยวพูดไปไม่น้อย เดิมทีอยากจะบอกกับเขาให้เข้าใจ ให้เขารู้ไว้เป็นพื้นฐานว่าต่อไปต้องยอมให้จาวหนิงมากขึ้น เอาใจจาวหนิงให้มากขึ้น

แต่ไม่คิดว่า นางยิ่งพูด สีหน้าของเซียวหลันยวนก็ยิ่งตึงเครียด