บทที่ 2389

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนโล่งใจขึ้นมาทันที

คำตอบของอ๋องเจวี้ยน กับปฏิกิริยาของเขา ทำให้เฉิงอวิ๋นเจี้ยนเข้าใจ ว่าสิ่งเหล่านี้นั้นมีอยู่จริง!

พวกเขาไม่ได้กำลังคุยโม้ ไม่ใช่มาหลอกลวงเขา แต่มีอยู่จริงๆ

จนตอนที่เขาเห็นไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่ พอเห็นวัตถุดิบยาที่พวกเขาแจ้งออกมาแล้วไม่มีอาการสงสัยกับไม่เข้าใจแม้แต่น้อย ตอนที่บันทึกอย่างรวดเร็ว เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า ลงตัวได้เสียที

คนเหล่านี้ ไม่ใช่พวกหลอกลวง

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนกระทั่งเอ่ยชื่อวัตถุดิบยาบางอย่างที่พวกเขาเคยเห็นแค่ในตำราแพทย์ ในเมืองอั้นไม่ปรากฏให้เห็นมานานแล้ว แต่เสี่ยวเยว่ก็จดจำมันอย่างรวดเร็ว

กระทั่งยังบอกเขาว่า วัตถุดิบยาเหล่านี้ พวกเขาตั้งใจจะปลูกในอนาคตด้วย

ปลูกวัตถุดิบยาเองหรือ?

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนคิดถึงเฉิงอวิ๋นโหรวน้องสาวตนเอง ก่อนหน้านี้นางก็คิดอยู่ตลอด ถ้าหากสามารถหาเมล็ดของวัตถุดิบยาได้ และสามารถปลูกได้ก็คงจะดีมาก

อวิ๋นโหรวหลายปีนี้ก็เดินไปทั่วทุกมุมเมืองอั้น ถ้าเจอพืชที่ไม่รู้จักสักต้นหนึ่ง นางก็จะเฝ้าสังเกตและค้นคว้า ดูว่ามันนำมาใช้เป็นยาได้ไหม

"แม่นางเสี่ยวเยว่ ข้าอยากถามหน่อย ถ้าหากสามารถปลูกวัตถุดิบยาได้จริงล่ะก็ คนของพวกเราจะขอไปเรียนรู้ด้วยได้หรือไม่?"

เขาอยากจะหาที่ทางให้อวิ๋นโหรว

ไม่อย่างนั้น อวิ๋นโหรวเอาแต่ติดตามพวกผู้ชายอย่างพวกเขาแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

เสี่ยวเยว่พิจารณาเขาผาดหนึ่ง "แค่อยากจะมาเรียนรู้หรือ?"

"ถ้าติดตามไปทำงานด้วยได้ ก็จะดีมากๆ เลย"

"นั่นได้อยู่แล้ว ขอแค่มีจิตใจเที่ยงตรง ไม่ใช่พวกคนชั่วก่ออาชญากรรม ยินดีที่จะอดทนทำงานหนัก พวกเราก็พร้อมจะรับมาอยู่แล้ว"

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนยินดีอย่างมาก

"ขอบคุณแม่นางเสี่ยวเยว่!"

เขาได้ยินว่าเสี่ยวเยว่เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง แต่มองไม่ออกเลย

แม่นางเสี่ยวเยว่ที่มีท่าทีสง่างามแบบนี้ เหมือนลูกสาวเจ้าเมืองยิ่งกว่าอวี๋เซียนเอ๋อร์เสียอีก

อวี๋เซียนเอ๋อร์พอมาเทียบกับนางแล้วไม่มีความสง่างามของชนชั้นสูงเลย

และไม่รู้ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะเป็นคนแบบไหน

เฉิงอวิ๋นเจี้ยนคิดๆ ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากออกมาอย่างไร

แล้วก็เหมือนเสี่ยวเยว่จะมองออก เอ่ยขึ้นมาเองว่า